profilmko.png

V.TAKTIKOS&SYNERGATES

taktikosksynergates.jpg 

koinethel1.jpg

econsultant.jpg 
komvos2.png 

diathe.jpg
 
 

kladis2.jpg 
   Παραδοσιακά & Βιολογικά
        Προϊόντα Κρήτης

Statistics

OS: Linux g
PHP: 5.2.17
MySQL: 5.5.51-38.2
Ώρα: 17:20
Caching: Disabled
GZIP: Disabled
Μέλη: 11
Νέα: 858
Σύνδεσμοι: 5

__1.jpg

Αγρόκτημα Κατσαρός

un.jpg 

  Πράσινη Ανάπτυξη για Όλους

prasini2.jpg

Εθελοντές Δημοσιογράφοι

ethelontes.jpg

  Κοινότητα εθελοντών  διαδικτύου

diadiktio.jpg

         

          Μ.Κ.Ο. Ερύμανθος

erymanthosmko.jpg


 
ΚΛΑΔΗΣ ΝΙΚΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΕΡΕΥΝΕΣ - ΜΕΛΕΤΕΣ
ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
3ΗΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 69, ΑΘΗΝΑ
2108226562 - 6972448046 
Εκτύπωση E-mail

ΗΜΕΡΙΔΑ "ΙΑΜΑΤΙΚΑ ΛΟΥΤΡΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ"

Το θέμα της ημερίδας «Ιαματικά λουτρά και άνθρωπος», στη Νηρέα είναι μια πολύ καλή αφορμή για να σχολιάσουμε τις πολιτικές που μπορούν να αναπτυχθούν στη Δυτική Αρκαδία και στη περιοχή της Ολυμπίας που χαρακτηρίζονται από τους δρόμους του νερού.

 

Αυτό που κατέληξε και ως τελική πρόταση και κατόπιν της δικής μας παρέμβασης, να επεξεργαστούμε ένα συνολικό σχέδιο για τον Αλφειό και ιδίως και για τα τρία άλλα ποτάμια που χύνονται στον Αλφειό και σχηματίζουν αυτό που θα λέγαμε «Οι δρόμοι του νερού στην Κεντροδυτική Πελοπόννησο».

Μιλούμε για την περιοχή που οριοθετείται από τα τρία - τέσσερα ποτάμια που είναι Λάδωνας, Ερύμανθος, Λούσιος και Αλφειός, που μαζί σχηματίζουν το μεγαλύτερο ποτάμι της Πελοποννήσου που καταλήγει στην Αρχαία Ολυμπία και από εκεί στο Ιόνιο.

Έχοντας και την εικόνα αυτής της περιοχής ή των διαδρομών καλύτερα και έχοντας απέναντί μας την εικόνα της Αρχαίας Ολυμπίας και του ευρύτερου χώρου, με το καταπράσινο, την αφθονία της γεωργικής παραγωγής και ατενίζοντας μέχρι το κατάκωλο και έχοντας υπόψη και όλα τα παράλια της Ηλείας, με τις απέραντες και γοητευτικές ακρογιαλιές, σου έρχεται κατευθείαν στο νου, γιατί αυτός ο τόπος έχει μείνει πίσω αναπτυξιακά.

Και μιλούμε όχι μόνο από την πλευρά του μεγέθους της παραγωγής, αλλά και από την άποψη της ποιότητας και την πλευρά της ικανότητας συγκράτησης πληθυσμού, που δε φαίνεται να αξιοποιεί στο ελάχιστο αυτός ο τόπος.

Βλέπουμε, ότι ο πληθυσμός συρρικνώνεται. Η κατοίκηση μένει σε κάποια επίπεδα που δεν ανταποκρίνονται στις δυνατότητες του περιβάλλοντος.

Το περιβάλλον δηλαδή δεν αναδεικνύεται και το δομημένο περιβάλλον δεν αναβαθμίζεται.

Στο μέτρο δηλαδή που υπάρχουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής, στο μέτρο που θα μπορούσε ολόκληρη η οικονομία της Πελοποννήσου να συμβάλλει σε αυτό που λέμε σύγχρονος πολιτισμός και ο σύγχρονος πολιτισμός με τη σειρά του να συμβάλλει σε μια οικονομία και στη βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη, ανακόπτοντας σε όποιο βαθμό είναι δυνατό την κατεύθυνση του πληθυσμού προς τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Αυτός ο τόπος, αυτή η γεωγραφική ενότητα, θα μπορούσε πράγματι να ανακόψει αυτόν τον απάνθρωπο τρόπο ζωής των μεγάλων αστικών κέντρων, δίνοντας λύσεις απασχόλησης, αλλά και ποιότητας ζωής σε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού.

Αλλά δίνοντας ταυτόχρονα και τη δυνατότητα στους ανθρώπους που μένουν στις αγροτικές περιοχές να συμμετέχουν στο πολιτικό γίγνεσθαι και στο οικονομικό γίγνεσθαι με θέση, άποψη και συμβολή στη συλλογική δημιουργία.

Γιάννος Παπαϊωάννου: Αξίζει να αναφερθούν σε αυτό το σημείο δύο πράγματα για τον Αλφειό, μια και μιλάμε για τη γεωμυθολογία.

Περίπου μιλάμε για την ίδια ενότητα, αφού τα βουνά, ο Ερύμανθος, ο Μαίναλος, είναι οι πηγές των ποταμών.

Λοιπόν, κατεβαίνει από τα βουνά αυτά και έχουμε ταυτόχρονα τη σύνδεση του Λύκαιου όρους, που είναι πολύ βασικό στη Μυθολογία, διασχίζει όλη την κεντρική και δυτική Πελοπόννησο και φτάνει στο Ιόνιο.

Ο μύθος λοιπόν  του Αλφειού, που είναι ο πιο ερωτικός μύθος, που ξεπερνάει ακόμα και τον ευαγγελικό συμβολισμό της ένωσης των δύο κυττάρων για την αναπαραγωγή. Και αυτό γιατί σύμφωνα με το μύθο, ο Αλφειός έγινε ποτάμι για να πάρει την πηγή.

Βασίλης Τακτικός: Βάζεις μία διάσταση της μυθολογίας για να δείξεις ότι ο τόπος, το περιβάλλον, καθορίζει τον πολιτισμό, την ανάπτυξη, τις ανθρώπινες κοινωνίες.

Και αυτό είναι πάρα πολύ σωστό και εδώ μπορούμε να πούμε ότι ο μύθος ως επικοινωνιακό μέσο είναι πάρα πολύ ουσιαστικό εργαλείο στην κινητοποίηση ανθρώπινων πόρων.

Και το έργο της μεσολογίας, όπως λέει και ο Rezes Debre, είναι να φέρει σε επαφή τον τεχνικό κόσμο με το μυθικό, αυτό που αλλάζει διαρκώς, με αυτό που διατηρείται μέσα στο χρόνο.

Γιάννος Παπαϊωάννου: Και θα συνεχίσω με τον Αλφειό. Λοιπόν, ο Αλφειός, εκβάλλοντας στο Ιόνιο, ο μύθος λέει ότι έφτασε στη Σικελία, κυνηγώντας την...............................

Και υπάρχει μέσα στις Συρακούσες λιμάνι με γλυκό νερό, το οποίο εντοπίζεται ακόμη και σήμερα.

Πιθανόν, να υπάρχουν υπόγεια ρεύματα και να φτάνει εκεί ο Αλφειός και να αναβλύζει.

Βασίλης Τακτικός: Αυτή η άλλη διάσταση που βάζεις είναι οικοσυστήματα και πολιτισμός και δυνατότητες, ενός σύγχρονου πολιτισμού της ποιότητας ζωής, εφόσον πια οι τεχνικές δυνατότητες είναι απείρως αποτελεσματικότερες για να δώσουν λύσεις και να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα.

Αυτό που η μυθολογία θέλει να το συνδέσει με την πραγματικότητα. Σήμερα είμαστε στη φάση, όπου ο μύθος και η επιστήμη μπορούν να δώσουν πολύ σημαντικές λύσεις για την ποιότητα ζωής.

Για να επιστρέψουμε όμως πάλι στη Νηρέα και στο θέμα των λουτρών, που είναι μια δράση οικοανάπτυξης και οικοτουρισμού, να επιχειρήσουμε να το συνδέσουμε με ένα γενικότερο σχέδιο, με την αξιοποίηση των υδατικών πόρων της περιοχής.

Γιάννος Παπαϊωάννου: Πάνω σε αυτό θα ήθελα να πω, ότι πέρα από το μύθο, σε όλα  τα βουνά μας υπήρχε μία ολόκληρη κατάσταση υδατοεκμεταλλεύσεων. Νερόμυλοι, νεροτριβές, κίνηση από τα νερά κ.τ.λ.

Τα υπολείμματα αυτών των δραστηριοτήτων είναι σήμερα παρατημένα και κατακερματισμένα.

Αυτά δηλαδή τα ίχνη που σήμερα αναζητούμε να βρούμε και να δώσουμε μία νέα πνοή, είναι διάσπαρτα στην περιοχή.

Η λεκάνη του Αλφειού και των παραποτάμων του είναι γεμάτη από τέτοια μνημεία.

Βασίλης Τακτικός: Είναι σημαντικό ότι υπάρχουν πλέον εκδόσεις, όπως η έκδοση «Αρκαδία» από τη Νομαρχία της Αρκαδίας, αλλά και άλλες εκδόσεις από την Ηλεία και την Αχαϊα, που αναδεικνύουν αυτό τον πλούτο και τον υδάτινο και τον πολιτιστικό και έχουμε πλέον υλικό για να δείξουμε πόσο βάθος έχει αυτός ο πλούτος και ποια είναι η έκταση του φυσικού πλούτου, των δασών , των ποταμών, των βουνών και των λιμνών και τι μπορεί να γίνει με αυτή τη μεγάλη ποικιλότητα που έχουμε, σε πόρους και αξιοθέατα.

Μπορεί η περιοχή να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο τουριστικό πόρο, σε εκτεταμένη κλίμακα. Όχι μαζικός που θα κουράσει και θα επιβαρύνει το περιβάλλον, αλλά σε μια εκτεταμένη κλίμακα στην ενδοχώρα που θα συνδυαστεί με την οικολογία.

Αλλά παρόλα αυτά, το ότι αναδεικνύονται σε έντυπα μέσα και σε άλλα ηλεκτρονικά μέσα, DVD, εντούτοις βλέπουμε μία αναποτελεσματικότητα, μολονότι στο ζήτημα αυτό συμμετέχουν πλέον και οι Δήμοι οι Καποδιστριακοί κ.τ.λ.

Αυτό είναι ένα πρόβλημα και ένα έλλειμμα το οποίο πρέπει να συζητηθεί. Γιατί συμβαίνει να έχουμε χαμηλή αποτελεσματικότητα σε σχέση με τις υφιστάμενες δυνατότητες.

Εδώ, έχουμε ένα πολιτικό πρόβλημα, ένα θεσμικό πρόβλημα ή ένα μεγάλο έλλειμμα σχεδιασμού και συμβουλευτικής για το σχεδιασμό.

Αυτό επισημάναμε εμείς από τη δική μας πλευρά στην ημερίδα, αφού ακούσαμε και τις πολύ ωραίες εισηγήσεις για τη διαχείριση των υδατικών πόρων από τους ειδικούς επιστήμονες του Πανεπιστημίου Πατρών και της ονάδας του, που μπορούν να ενσωματωθούν σε ένα ευρύτερο σχέδιο.

Αυτή η επιστημονική ανάλυση έδεσε πάρα πολύ με αυτό που εμείς ονομάζουμε οικοανάπτυξη και ανάδυση τοπικού οράματος.

Γιάννος Παπαϊωάννου: Η συνάντηση ήταν καλή γιατί ήταν και αντιπροσωπευτική. Υπήρχαν οι Δήμαρχοι, οι αιρετοί, υπήρχαν οι επιστήμονες, υπήρχαν και άλλοι πολιτικοί εκπρόσωποι, υπήρχαν και απλοί πολίτες και εμείς σαν τους εκφραστές των μη κυβερνητικών οργανώσεων και του δικτύου οικοανάπτυξης Πελοποννήσου.

Βασίλης Τακτικός: Άρα αυτό που πρέπει να πούμε και να επισημανθεί από την αρχή, είναι η παρέμβαση του δικτύου οικοανάπτυξης Πελοποννήσου στη συγκεκριμένη ημερίδα.

Έτσι θα μπορούσε και να τιτλοφορηθεί και αυτό το κεφάλαιο.

Γιάννος Παπαϊωάννου: Και το ζήτημα είναι ότι ενός υπήρξαν ενδιαφέρουσες εισηγήσεις και διάλογος, στο τέλος με παρέμβαση δική σου (του Βασίλη Τακτικού), όταν φτάσαμε στο διαταύτα, δηλαδή στο ερώτημα: Ποιο είναι αυτό το έλλειμμα, ενώ έχουμε διάθεση πόρων, περιβάλλοντος, ανθρώπινων πόρων και πιθανά και οικονομικών, το οποίο δε μπορεί να συνθέσει και να προχωρήσει στην ανάπτυξη;

Και είναι ενδιαφέρον ότι η απάντηση είναι ότι το έλλειμμα είναι πολιτικό, θεσμικό κ.τ.λ.

Βασίλης Τακτικός: Εμείς, βέβαια δώσαμε μία διάσταση της θεσιμκής οργάνωσης που είναι απαραίτητη να βρεθεί δίπλα στην τοπική αυτοδιοίκηση όπως έχει θεσμικά σήμερα για να γίνουν από κοινού συνέργειες και δράσεις και από κοινού σχεδιασμός.

Όπως διαπιστώθηκε στη συνέχεια, όταν τέθηκε το ζήτημα του ελλείμματος μελετών, η τοπική αυτοδιοίκηση απέδωσε το αίτιο αυτού του ελλείμματος στην ελλιπή χρηματοδότηση από το κράτος.

Εμείς διαφωνήσαμε σε αυτό δικαιολογημένα διότι, η χρηματοδότηση από το κράτος για μελέτες δε γίνεται μόνο από μία πηγή και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά από αρκετές πηγές. Τόσο από τα περιφερειακά, όσο και από τα τομεακά προγράμματα και απευθείας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Διαφάνηκε εμφανέστατα ότι οι Δήμαροι ή δεν έχουν υπόψη τους όλες αυτές τις πηγές ή δεν τις προσεγγίζουν διότι δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν το ελάχιστο προς συμβουλευτική και αναζήτηση ενός σχεδιασμού που θα τους οδηγήσει προς αυτή την κατεύθυνση ή θα τους δώσει την ικανότητα να προσεγγίσουν αυτούς τους πόρους.

Το στελεχιακό τους δυναμικό ασφαλώς δεν επαρκεί. Η μικρή έκταση της δομής τους, δεν επαρκεί.

Μίλησα για διαδημοτικές συνεργασίες. Οι διαδημοτικές συνεργασίες, επίσης, δεν μπορούν να γίνουν εάν δεν προϋπάρξει αυτή η προεργασία και ο σχεδιασμός. Διότι πολλές φορές ξεκινούν διαδημοτικές συνεργασίες, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο και χωρίς αυτό το έργο που πραγματικά θα δημιουργήσει τοπικό εισόδημα και τοπική απασχόληση.

Αν υπάρχουν στο σχεδιασμό μόνο έργα υποδομής, χωρίς αυτά να τεκμηριώνουν μία βιωσιμότητα και χωρίς να δημιουργούν τοπική απασχόληση, αφενός μέν δεν τεκμηριώνουν την απαίτηση για τη χρηματοδότηση, αφετέρου δε δίνουν την ευκαιρία της συμμετοχής στην τοπική κοινωνία, στους επιχειρηματίες στις Μ.Κ.Ο. και στις συλλογικές οργανώσεις, να συμμετέχουν και αυτοί από την πλευρά τους. Να συμβάλλουν δηλαδή ως ανθρώπινο κεφάλαιο και ως χρηματικό κεφάλαιο στη συγχρηματοδότηση. Γιατί κάποια από αυτά τα μεγάλα επενδυτικά σχέδια θα πρέπει να συγχρηματοδοτηθούν και από το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Επομένως, δεν υπάρχει αυτή η συνολική, αυτή η ολοστική προσέγγιση για την πραγματοποίηση ενός σχεδίου και αυτό είναι κατεξοχήν πολιτικό πρόβλημα της τοπικής αυτόδιοίκησης και διαφαίνεται σε κάθε φάση, σε σημείο μάλιστα που να αναγκάζονται οι Δήμαρχοι να ψεύδονται ενώπιον του ακροατηρίου και να μεταθέτουν τις ευθύνες, όταν τους ζητείται ο λόγος γιατί  δεν μπόρεσαν να μπουν σε μια άλλη επιλογή και σε μια επενδυτική διαδικασία που θα δημιουργήσει τοπικό εισόδημα, λέγοντας ότι δεν είχαμε πόρους.

Στην ουσία δεν μπόρεσαν να συνθέσουν τους χρηματικούς πόρους με τους φυσικούς πόρους και με το ανθρώπινο κεφάλαιο. Και προσωπικά πιστεύω ότι το όλο μυστικό της πολιτικής είναι αυτή η σύνθεση. Και αν θέλετε αυτή η μαγεία που προέρχεται από τη σύνθεση μύθου - ιστορίας - φυσικού περιβάλλοντος, ως κινητήρια δύναμη που θα ενώσει όλο αυτό το ανθρώπινο κεφάλαιο.

Άρα επικοινωνιακά ακόμα στην Πελοπόννησο, υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα στο να «ξαναμαγευτεί» ο κόσμος προς μία κατεύθυνση συλλογικής δημιουργίας με τα σύγχρονα δεδομένα, με τις σύγχρονες δυνατότητες που είναι απαίρως σημαντικότερες και θα μείνουνμε στο θέμα της επικοινωνίας.

Σήμερα  έχεις τη δυνατότητα την κάθε πρόταση να την επικοινωνήσεις σε ευρύτερη κλίμακα και να γίνει ο καθένα κοινωνός μιας ευρύτατης εκκλησίας του Δήμου. Δεν είναι ανάγκη να έχουμε μία εκκλησία του Δήμου στη Νηρέα ή στην Ολυμπία. Μπορεί να είναι μία εκκλησία του Δήμου στην οποία θα συμμετέχουν οι πολίτες είτε απευθείας είτε μέσα από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας που σήμερα έχουν μία πολύ μεγάλη δυνατότητα να αναπαράγουν και να αναμεταδίδουν την καλή πληροφόρηση, την έξυπνη πληροφόρηση προς πάσα κατεύθυνση, είτε με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, είτε με το διαδίκτυο, είτε με το ραδιόφωνο.

Η τεχνολογία δίνει απείρως μεγάλες δυνατότητες και αυτό είναι επίσης που πρέπει να τονιστεί. Το ότι χρειαζόμαστε μία «έξυπνη οργάνωση» της επικοινωνίας.

Γιάννος Παπαϊωάννου: Αφού μπαίνουμε σε αυτό το θέμα, εδώ αξίζει να βάλουμε και το πολιτικό κομμάτι. Δηλαδή, να φύγουμε από τα πρόσωπα που κάθε φορά εκλέγονται που μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο ικανά.

Το ζήτημα του Δημαρχοκεντρικού μοντέλου νομίζω ότι παράγει εδώ μία αναποτελεσματικότητα και πρέπει να το θίξουμε.

Επίσης, θα πρέπει να θίξουμε το πώς επιλέγουν τα διάφορα κόμματα τους υποψηφίους τους και εάν αυτό αποτελεί ένα πρόβλημα που έχει άμεση σχέση με αυτό που συζητούμε, τη μειωμένη ικανότητα συμβολής στην τοπική ανάπτυξη.

Βασίλης Τακτικός: Είμαστε αναγκασμένοι όταν κάνουμε μία κριτική σε τοπικό επίπεδο, να βρούμε τις αιτίες και τις αναγωγές και στο συνολικότερο πολιτικό σύστημα για το πώς λειτουργεί η τοπική αυτοδιοίκηση. Επίσης, να δούμε τα κόμματα τα οποία παίζουν ένα καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη και των προσώπων και στην προώθηση και των πολιτικών. Μάλιστα θα έλεγα εδώ ότι παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο τα κόμματα, από ότι παίζουν στην κεντρική πολιτική σκηνή διότι εκεί οι εκπρόσωποι μπορούν να ελέγχονται πολύ περισσότερο από την οικονομική ολιγαρχία και από τα μεγάλα μίντια.

Χωρίς, για παράδειγμα ένας βουλευτής υποψήφιος για την Α και Β Αθηνών, να διαθέσει ένα μεγάλο μπάτζετ, δε μπορεί να βγει ποτέ βουλευτής.

Αντιθέτως, σε μία μικρή κοινωνία είναι δυνατό να εκλεγεί, αλλά πολλές φορές αυτό τον καθοριστικό ρόλο τον παίζει και η κομματική γραμμή και η κομματική επιλογή.

Δηλαδή, περισσότερο στην τοπική αυτοδιοίκηση τα κόμματα έχουν μεγαλύτερο ρόλο, κάτι που δεν ομολογείται και αυτό είναι άσχημο.

Γιατί, εάν τα κόμματα έδιναν μεγαλύτερη σημασία σε αυτό που μπορούν να κάνουν και στην τοπική αυτοδιοίκηση, δίνοντας σημασία στην παραγωγή νέων ιδεών και πολιτικών θέσεων, εκφράζοντας τη συλλογική δημιουργία της κοινωνίας, τότε θα είχαμε διαφορετικά αποτελέσματα.

Εδώ, πραγματικά αξίζει να ανοίξουμε ένα κεφάλαιο κριτικής στα κόμματα και στις μεταρρυθμίσεις που έγιναν στην τοπική αυτοδιοίκηση τα τελευταία χρόνια ή από τη μεταπολίτευση και μετά.

Είναι σαφές σήμερα ότι αυτή η μοναδική μεταρρύθμιση που έγινε του Καποδίστρια, ουσιαστική διοικητική μεταρρύθμιση και με αρμοδιότητες και όρους περισσότερους, έγινε πολύ καθυστερημένα.

Έγινε, το ΄98 ενώ το ΠΑΣΟΚ της πρώτης τετραετίας θα μπορούσε αυτό να το περάσει και με περισσότερη δύναμη για να αλλάξουν τα πράγματα καθώς είχε την ιδεολογική ηγεμονία.

Ήταν όμως και μία αποκέντρωση, η οποία ήταν κατά το ένα σκέλος λειψή. Διότι, αποκέντρωσε μεν την εξουσία, αλλά δεν αποκέντρωσε την ουσία της πολιτικής. Έφερε το συγκεντρωτισμό στις τοπικές κοινωνίες. Το σύστημα είναι επίσης συγκεντρωτικό, δημιουργεί τοπικές ολιγαρχίες που έχουν αναγωγή στις μεγαλύτερες και δεν αφήνεται περιθώριο στην οργάνωση των πολιτών και στις τοπικές δυνάμεις να παρέμβουν και να δράσουν ουσιαστικά στον τόπο τους.

Μάλιστα, οι οποιεσδήποτε καινοτομικές πρωτοβουλίες αντιμετωπίζονται εχθρικά ως επικίνδυνες γιατί η εξέλιξή τους μπορεί να αμφισβητήσει ή και να ανατρέψει πρόσωπα και πράγματα. Επομένως, βάλλεται από τη συγκεντρωτική τοπική εξουσία, κάθε προσπάθεια, η οποία στοχεύει στο να ενεργοποιήσει το υποκείμενο της περιοχής, το υποκείμενο της ανάπτυξης, το συλλογικό υποκείμενο της δημοκρατίας και έτσι η κατάσταση παραμένει εν πολλής στάσιμη και ατελέσφορη.

Ενώ, κατευθύνονται πόροι προς την τοπική αυτοδιοίκηση και στον αγροτικό χώρο, αυτοί οι πόροι δεν αποδίδονται.

Ας μην μπούμε στην κριτική με την αγροτική πολιτική του πώς έγινε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα που συνδυάζεται και με αυτά που προαναφέραμε.

Γιάννος Παπαϊωάννου: Εγώ θα έλεγα ότι αντί να γίνονται προωθητές, γίνονται οι τοπικοί φορείς της εξουσίας, αναστολείς της εξέλιξης.

Αντί να προωθούν και να διευρύνουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και να ενισχύουν την τοπική παραγωγική διαδικασία, ουσιαστικά λειτουργούν ανασταλτικά και δημιουργούν μικρές ολιγαρχίες και ομάδες διαχείρισης της εξουσίας, η οποία είναι μία αντιγραφή της λειτουργίας της οικονομικής, που είναι γνωστό ότι δεν παράγει.

Όμως, παρόλα αυτά έχουμε και φωτεινά παραδείγματα ανθρώπων που μπόρεσαν να φέρουν αποτελέσματα. Αυτό δείχνει τι μπορεί να κάνει μία ομάδα από ανθρώπους που έχουν και τη γνώση και τη θέληση για να προωθήσουν κάτι.

Βασίλης Τακτικός: Αυτό που αναφέρεις είναι ίσως και η μοναδική ελπίδα για να έχουμε αλλαγές στη θέσμιση της κοινωνίας και ειδικότερα της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Χωρίς αυτά τα παραδείγματα που πολλές φορές ξεκινάνε από αυτόνομες κινήσεις, που συγκεντρώνουν  μία μεγάλη επικοινωνιακή δυνατότητα ή μεγάλη απήχηση μέσα από ένα μεγάλο αναπτυξιακό παράδειγμα μιας πρωτοβουλίας, μέσα από μία εναλλακτική παρέμβαση στη γεωργία ή την κτηνοτροφία, μέσα από παραδείγματα τοπική απασχόλησης.

Γιάννος Παπαϊωάννου: Ο κάθε τόπος έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα μεγάλα, τα οποία οφείλει να τα εντοπίσει και να τα αναδείξει και εκεί θα είναι και η ατμομηχανή που θα στείλει και τα υπόλοιπα.

Βασίλης Τακτικός: Εμείς, βέβαια στη συνάντηση αυτή δώσαμε με ένα απλό τρόπο και παρουσιάσαμε τις ιδέες μας, έχοντας συγκεκριμένα παραδείγματα οικοανάπτυξης, όπως είναι οι «Τόποι , Μύθοι και Άθλοι του Ηρακλή», από το παρατηρητήριο Ερυμάνθου.

Από τη συζήτησή μας μπορούμε να συμπεράνουμε ότι υπάρχει ελπίδα εκ των κάτω μέσα από τα παραδείγματα. Αλλά τα παραδείγματα, τα οποία δε στηρίζονται από τη δομημένη θεσμική εξουσία, είτε της τοπικής αυτοδιοίκησης είτε από τα κόμματα.

Αντιθέτως, εάν η δημιουργική αντίληψη της οικοανάπτυξης, περάσει μέσα στο πολιτικό σύστημα, περάσει μέσα στα κόμματα, τότε θα έχουμε μία επιτάχυνση προς αυτή την κατεύθυνση και μία επιτάχυνση που χρονικά μπορεί να προσδιοριστεί και σε είκοσι χρόνια επιτάχυνσης.

Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσουμε να συμβαδίσουμε και με τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον κόσμο. Αυτό είναι πολύ καθοριστικό για έναν τόπο, το κέρδος χρόνου.

Υπάρχει αφενός ο χαμένος χρόνος που είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα και αφετέρου ο χρόνος που έχουμε να διανύσουμε τα επόμενα είκοσι - τριάντα χρόνια και που μπορούμε να κάνουμε προγραμματισμό για αυτά τα χρόνια.

Επομένως, είναι καίριο το ζήτημα του να επισημάνουμε τα προβλήματα που υπάρχουν στο πολιτικό σύστημα και πώς οι μεταρρυθμίσεις που εξαγγέλλονται θα περάσουν.

Λοιπόν, έχουμε εξαγγελία μεταρρυθμίσεων και από την κυβέρνηση τη μία και από τη κυβέρνηση την άλλη, από το κράτος δηλαδή.

Το κράτος σε ορισμένα ζητήματα θεσμοθετεί μια καλύτερη νομοθεσία, λ.χ. για το περιβάλλον, για πόρους προς την ύπαιθρο.

Τα κόμματα επίσης, παίρνοντας για παράδειγμα το κόμμα της αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει μιλήσει και για μία καινοτομία της οργάνωσης του κόμματος και της κοινωνίας, μιλώντας για ανοιχτό κόμμα, για συμμετοχική δημοκρατία.

Βλέπουμε όμως, ότι αυτό το εγχείρημα έχει βαλτώσει, έχει σκοντάψει. Πού είναι η αιτία;

Νομίζω ότι την εντοπίσαμε προηγουμένως, στο ότι το ανοικτό κόμμα και η ανοικτή διαδικασία δεν αρκούν μόνο ως διαδικασία.

Χρειάζεται το περιεχόμενο.

Δηλαδή, το κόμμα ως μεσολογικό και επικοινωνιακό φαινόμενο θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η μετάδοση του μηνύματος δεν είναι ανεξάρτητη από το μήνυμα.

Όταν δεν έχεις μήνυμα δε μπορείς και να μεταδίδεις.

Το κόμμα έδωσε μία πολύ καλή παρομοίωση. Το ανοιχτό κόμμα είναι όπως η εκκλησία που σήμερα λέμε ότι είναι ανοικτή, όπου ο καθένας μπορεί να ψάλει, αλλά μόνο οι εκλεκτοί του συστήματος μπαίνουν στο ιερό και στο ταμείο.

Εκεί δε μπαίνει ο καθένας.

Αυτό συμβαίνει και με το κόμμα. Για όλους είναι ανοιχτό, αλλά μόνο αυτοί που ελέγχουν το χρήμα, το κομματικό, το πολιτικό και έχουν και την υψηλή γραφειοκρατική θέση μπορούν να καθορίσουν πολιτικές.

Οι υπόλοιποι, απλώς συμμετέχουν, είναι σώμα, αλλά δεν είναι πνεύμα.

Άρα το πνεύμα του ανοικτού κόμματος είναι προς αναζήτηση.

Και πάνω σε αυτό θα ήθελα να μου πεις εσύ τη γνώμη σου. Βλέπεις πουθενά να υπάρχει παραγωγή πνεύματος, φιλοσοφίας, αντιλήψεων και να γίνεται συστηματική μετάδοση εναλλακτικών θέσεων για την οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας;

Γιάννος Παπαϊωάννου: Αν αφαιρέσουμε το ταμείο, που είναι ένα άλλο θέμα , εγώ ελπίζω ότι αυτό πρέπει να γίνεται στο ιερό από κάποιους. Όμως, ακόμη και αν γίνεται υπάρχει ένα ζήτημα του πώς αυτό που παράγεται εκεί, δε μεταλαμπαδεύεται και δε μετουσιώνεται στην κοινωνία και στους πολίτες. Η πραγματικότητα είναι ότι αυτό δε συμβαίνει.

Δεν έχουμε μία αμφισβήτηση. Δε φαίνεται κάτι τέτοιο τουλάχιστον.

Βασίλης Τακτικός: Το «είναι» και το «φαίνεσθε» είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, τόσο στην πολιτική, όσο και στην κοινωνία.

Δε μπορεί να υπάρχει «φαίνεσθε» χωρίς το «είναι» και «είναι» χωρίς το «φαίνεσθε».

Γιάννος Παπαϊωάννου: Στην πραγματικότητα έχουμε τα εξής: Έχουμε το ανοικτό κόμμα και τη συμμετοχική διαδικασία και έχουμε τη διαδικασία και των μη μελώς να μετέχουν συνειδητά. Αυτά όμως, δεν κατάφεραν να φτάσουν μέχρι το σώμα της εκκλησίας του Δήμου, διότι υπάρχει ένα έλλειμμα των κοινωνών εκείνων, των αγωγών, οι οποίοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν καταλυτικά.

Άρα υπάρχει υπάρχει ένα έλλειμμα μεταξύ της ηγεσίας και των πολιτών που είναι οι ενδιάμεσοι αγωγοί, που είναι οι εκπρόσωποι, οι αιρετοί, οι βουλευτές, που είναι η κομματική, γραφειοκρατική νομενκλατούρα.

Βασίλης Τακτικός: Εγώ θα ήθελα να δώσω μία άλλη εικόνα που έχουμε μέσα από την πολιτιστική παράδοση της αρχαιότητας και την άμεση δημοκρατία.

Η δημοκρατία ως συμμετοχική διαδικασία και ως άμεση δημοκρατία δεν προχώρησε σε ένα κενό πνευματικό κενό της κοινωνίας.

Αλλά σε μια κοινωνία η οποία είχε σχολές, είχε φιλοσοφία, είχε μία τεράστια ανάπτυξη του πνεύματος. Θέατρο, το οποίο ήταν η εκλαΐκευση των ιδεών και περνώντας από τους μεγάλους δραματικούς, Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, βλέπουμε και τις φάσεις που πέρασε η δημοκρατία. Η οποία αντικατοπτρίζεται μέσα στα μεγάλα έργα τέχνης και μέσα στη φιλοσοφία.

Δηλαδή, δεν είναι και η ίδια η Τέχνη ανεξάρτητη με τη φιλοσοφία και η ίδια η φιλοσοφία δεν είναι ανεξάρτητη από τη Δημοκρατία και αντίστροφα.

Η φιλοσοφία και η δημοκρατία πάνε μαζί. Αυτό που σήμερα θα λέγαμε όχι ως φιλοσοφία, αλλά ως επιστημολογία.

Η επιστημολογία λοιπόν της εποχής σε σχέση με το πολιτικό σύστημα είναι στάσιμη. Ή τα έργα τα οποία παράγονται και αναδεικνύονται, δεν είναι ανάλογα της εξέλιξης, είναι υποδεέστερα. Με αποτέλεσμα η δημοκρατία αυτή που θέλουμε να προωθήσουμε, να μην είναι εφικτή.

Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία άλλωστε έχει μία κρίση αναξιοπιστίας από τους πολίτες. Ένα 17% αποδέχεται αυτό το πολιτικό σύστημα. Δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο και το αποδέχεται παθητικά, γιατί δεν υπάρχει μία άλλη συγκροτημένη πρόταση.

Να επαναστατήσω λέει σήμερα ο πολίτης, αλλά για να διεκδικήσω τι; Υπάρχει κάποια εναλλακτική πρόταση;

Δεν υπάρχει, υπάρχει ένα πρόβλημα περιεχομένου και αυτό ίσως είναι το κρίσιμο ζήτημα σήμερα και στο ΠΑΣΟΚ που βρίσκεται στην αντιπολίτευση και αναζητάει μια νέα μεγάλη πρόταση πολιτικής.

Δεν έχει εξεταστεί η πολιτική του φιλοσοφία, η ιδεολογία του από την πλευρά του περιεχομένου της άμεσης δημοκρατίας και από την πλευρά του ρόλου του κόμματος ως μεσολογητικού φαινομένου.

Όσο το κόμμα δεν μπορεί να το δει η ηγεσία του ως μεσολογητικό φαινόμενο και το βλέπει με την παραδοσιακή αντίληψη της αριστεράς είτε του φιλελευθερισμού, νομίζω ότι δεν μπορεί να δώσει τη νέα μορφή και δε μπορεί να πραγματώσει τελικά το ανοικτό κόμμα. Και αυτό γιατί δεν υπάρχει το πρόταγμα που θα πραγματοποιηθεί το ανοικτό κόμμα. Το πρόταγμα το οποίο θα τραβήξει την κοινωνία μπροστά. Και έτσι το κόμμα, αντί να είναι προπομπός, γίνεται ουραγός των εξελίξεων.

Γιάννος Παπαϊωάννου: Για να καταλήξουμε σε μία κατακλείδα, θα πρέπει να αναπτύξουμε πώς μπορούμε να βγούμε από ένα φαύλο κύκλο επιλογής λανθασμένων προσώπων και αναποτελεσματικών πολιτικών;

Βασίλης Τακτικός: Η πιο απλή κίνηση από τη μεριά της πολιτικής ηγεσίας θα ήταν να συγκαλέσει όλο τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας σε παραδείγματα πρωτοποριακών πρωτοβουλιών, να συγκλιθούν αυτοί οι άνθρωποι, οι ομάδες και η ηγεσία να συνδιαλεχτεί μαζί τους και να τους δώσει αφενός βήμα διαλόγου και να συμπυκνώσει από όλα αυτά τα παραδείγματα την πολιτική της.

Έτσι θα δει πραγματικά το ρόλο του κόμματος ως επικοινωνιακού φαινομένου, ως διατύπωση ιδεών μηνυμάτων, αλλά και αναμετάδοσης.

Έχει ένα μεγάλο προσόν το κόμμα, να είναι ένα Πανελλήνιο δίκτυο και αν πάρουμε τη σοσιαλιστική διεθνή, ένα παγκόσμιο δίκτυο.

Πώς αξιοποιούνται αυτά τα δίκτυα;

Άρα ας τολμήσει να προσεγγίσει το κόμμα, το πιο προωθημένο μέρος της κοινωνίας και όχι δογματικά.

Όλα αυτά τα λουλούδια που έχουν ανθίσει από μόνα τους , το κόμμα πρέπει να τα συλλέξει και να πει ότι με αυτά τα παραδείγματα προχωράμε. Τα συνθέτουμε σε μια πολιτική αντίληψη, τους δίνουμε βήμα διαλόγου. Τους δίνουμε περιθώρια και πόρους να εμβαθύνουν, να κάνουν τη «βαθιά οικολογία», να εμβαθύνουν στις αξίες της «νέας οικονομίας», να δουν την κοινωνική οικονομία στο βάθος της και να την αναπτύξουν. Να δουν τον τρίτο τομέα, πέρα από το κράτος και την αγορά, που μπορεί να ωθήσει την κοινωνία μπροστά.

Αυτό θα έπρεπε να κάνει το κόμμα σήμερα.

 
< Προηγ.   Επόμ. >

ΒΙΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ – Καινοτόμες πρακτικές στο Βιοτουρισμό (Πρέσπα - Κορυτσά) / Innovative practices in Biotourism (Prespa-Korca)

ΒΙΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ – Καινοτόμες πρακτικές στο Βιοτουρισμό
(Πρέσπα - Κορυτσά)

content1.jpg

Blogosphera

Αυτο-οργάνωση εθελοντισμού

              & δικτύωση

autorganosi.jpg

_.jpg

      www.wwac.gr w.w.a.c.1.jpg            

ioas.jpg

        www.ioas.gr

      http://www.dionet.gr/                                                                   dho.png                     
logopraxis.jpg
logoedra.jpg
logogrammixois.jpg
grapsasblogspot.jpg