profilmko.png

V.TAKTIKOS&SYNERGATES

taktikosksynergates.jpg 

koinethel1.jpg

econsultant.jpg 
komvos2.png 

diathe.jpg
 
 

kladis2.jpg 
   Παραδοσιακά & Βιολογικά
        Προϊόντα Κρήτης

__1.jpg

Αγρόκτημα Κατσαρός

un.jpg 

  Πράσινη Ανάπτυξη για Όλους

prasini2.jpg

Εθελοντές Δημοσιογράφοι

ethelontes.jpg

  Κοινότητα εθελοντών  διαδικτύου

diadiktio.jpg

         

          Μ.Κ.Ο. Ερύμανθος

erymanthosmko.jpg


 
ΚΛΑΔΗΣ ΝΙΚΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΕΡΕΥΝΕΣ - ΜΕΛΕΤΕΣ
ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
3ΗΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 69, ΑΘΗΝΑ
2108226562 - 6972448046 
PDF Εκτύπωση E-mail

Η πολιτική στην εποχή της διαμεσολάβησης

Από την μελέτη του Briam MeNair εισαγωγή στην πολιτική επικοινωνία

Ο πρωταρχικός παράγοντας που κάνει την επικοινωνία «πολιτική» δεν είναι η πηγή του μηνύματος (ή, μπορούμε να προσθέσουμε, αναφερόμενοι στην αρχική έμφαση στη «δημόσια συζήτηση», η μορφή του), αλλά το περιεχόμενο και ο σκοπός του.

1.         όλες τις μορφές επικοινωνίας που αναλαμβάνουν οι πολιτικοί και οι άλλοι πολιτικοί «πρωταγωνιστές» στα πολιτικά δρώμενα για την επίτευξη ειδικών στόχων.

2.         την επικοινωνία που απευθύνεται προς αυτούς τους «πρωταγωνιστές» από τους μη πολιτικούς, όπως οι ψηφοφόροι και οι συντάκτες των εφημερίδων.

3.         την επικοινωνία σχετικά με αυτούς και τις δραστηριότητές του, όπως περιέχονται σε αποσπάσματα ειδήσεων, σε άρθρα των εκδοτών εφημερίδων και σε άλλες μορφές συζήτησης των μέσων ενημέρωσης για την πολιτική.

Εν συντομία, όλη η πολιτική συζήτηση περιλαμβάνεται στον ορισμό μας. Έτσι λαμβάνουμε υπόψη μας, όπως ο Graber, όχι μόνο προφορικές ή γραπτές δηλώσεις, αλλά και σημαντικά οπτικά μηνύματα, όπως το ντύσιμο, το μακιγιάζ, το στιλ μαλλιών και λογότυπα, δηλαδή όλα εκείνα τα στοιχεία επικοινωνίας τα οποία θεωρείται ότι συνθέτουν την πολιτική εικόνα ή ταυτότητα.

Πολιτικοί οργανισμοί

Κατ' αρχάς υπάρχουν οι πολιτικοί «πρωταγωνιστές», που μπορούμε στενά να ορίσουμε ως εκείνα τα άτομα τα οποία φιλοδοξούν να επηρεάσουν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων μέσω οργανωτικών και θεσμικών μέσων (βλ. σχήμα 1.1). Αυτοί μπορεί να επιδιώξουν κάτι τέτοιο αποκτώντας θεσμική πολιτική δύναμη σε κυβερνητικές ή πολιτικέ εκδηλώσεις, μέσω των οποίων οι προτεινόμενοι τόποι δράσης μπορούν να διευκολυνθούν, και αυτό ακόμα και εάν, αντιθέτως, οι πραγματικοί τους στόχοι είναι να εμποδίσουν αυτούς που ήδη κατέχουν εξουσία και να τους αντικαταστήσουν με άλλες επιλογές.

Πολιτικά κόμματα

Αυτή η κατηγορία πολιτικού «πρωταγωνιστή» περιλαμβάνει προφανώς τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα: σύνολα ατόμων που λίγο-πολύ έχουν τις ίδιες απόψεις, τα οποία «στεγάζονται» κάτω από μια συμπεφωνημένη οργανωτική και ιδεολογική δομή για να πετύχουν κοινούς στόχους. Αυτοί οι στόχοι θα αντανακλούν το βασικό σύστημα αξιών του κόμματος, ή την ιδεολογία, όπως η εμμονή του βρετανικού Συντηρητικού Κόμματος στην «ατομική ελευθερία» και στην υπεροχή της αγοράς, ή η προτίμηση των Εργατικών αντιπάλων τους για «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» και για αρχές κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας. Στις ΗΠΑ οι Δημοκρατικοί έχουν συνδεθεί ιστορικά με έναν σχετικό φιλελευθερισμό στην κοινωνική πολιτική και με μια παρεμβατική προσέγγιση στην οικονομία, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι επιδιώκουν τη μείωση της ανάμιξης του κράτους σε όλες τις πλευρές της κοινωνικοοικονομικής ζωής.

Παρά τις ιδεολογικές διαφορές που ίσως υπάρχουν ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα, στις σύγχρονες δημοκρατίες μοιράζονται μια δέσμευση ως προς τα συνταγματικά μέσα επίτευξης των στόχων τους, προσπαθώντας να πείσουν έναν πληθυσμό ως σύνολο για την ορθότητά τους και θέτοντας τις πολιτικές τους σε έλεγχο κατά τη διάρκεια των εκλογικών περιόδων. Έχοντας εκλεγεί (ή απορριφθεί, ανάλογα με την περίπτωση), συμφωνούν να συμμορφωθούν με τους συνταγματικούς κανόνες του πολιτικού συστήματος στο οποίο λειτουργούν, σεβόμενοι τα όρια που αυτό θέτει στη δύναμή τους να διευκολύνουν ή να αντιτίθεται στους τρόπους δράσης, μέχρι τη στιγμή που θα παρουσιαστεί μια άλλη εκλογική ευκαιρία.

Οι τεχνικές αντίδρασης των δημοσίων σχέσεων της πολιτικής, μέσω των οποίων τα κόμματα αγωνίζονται για τον περιορισμό του αριθμού των χαμένων ψήφων, περιλαμβάνουν παρασκηνιακή δράση των δημοσιογράφων και «ανασκευή» ιστοριών που ενδεχομένως βλάπτουν, απόκρυψη πιθανώς ζημιογόνων πληροφοριών, όπως είχε αποπειραθεί να κάνει η Συντηρητική κυβέρνηση του John Major σε πολυάριθμες περιστάσεις στην αρχή της δεκαετίας του '90 (το σκάνδαλο των όπλων στο Ιράκ, η υπόθεση του φράγματος Pergau κ.τ.λ.) και τακτικές παραπληροφόρησης, όπως «η διαρροή», μια τακτική που προτιμήθηκε ιδιαίτερα από την κυβέρνηση της Margaret Thatcher.

Ο σχεδιασμός και η εκτέλεση αυτών των μορφών πολιτικής επικοινωνίας είναι αρμοδιότητα της νέας τάξης επαγγελματιών στην οποία αναφερθήκαμε στον πρόλογο - γνωστοί στις μέρες μας  ως πολιτικοί σύμβουλοι ή σύμβουλοι επικοινωνίας, σύμβουλοι προβολής, «μετρητές κοινής γνώμης» και πρακτικοί σύμβουλοι -, η οποία δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα και τώρα χρησιμοποιείται συχνά από τα πολιτικά κόμματα.

Δημόσιοι οργανισμοί

Αν τα κόμματα βρίσκονται στο κέντρο των δημοκρατικών συνταγματικών διαδικασιών, δεν είναι βέβαια οι μόνοι πολιτικοί «πρωταγωνιστές». Γύρω από τους ήδη υπάρχοντες θεσμούς της πολιτικής υπάρχει ένα πλήθος μη κομματικών οργανώσεων με πολιτικούς στόχους. Μερικές, όπως τα βρετανικά εργατικά συνδικάτα, έχουν καθαρούς οργανωτικούς δεσμούς με ένα ή περισσότερα κόμματα (τα εργατικά συνδικάτα πραγματικά δημιούργησαν το Εργατικό Κόμμα ως την οργανωμένη πολιτική έκφραση των συμφερόντων των εργατών).

Άλλες οργανώσεις, όπως σύνδεσμοι καταναλωτών και ομάδες, θα βρίσκονται στο περιθώριο, ασχολούμενες με σχετικά περιορισμένης δυναμικής παρεμβάσεις και ζητήματα. Άλλες, εξαιτίας των τακτικών που υιοθετούν, θα είναι εντελώς αποκλεισμένες από μια θεσμοθετημένη πολιτική διαδικασία και ίσως οδηγηθούν σε παρεκκλίνουσα πολιτική δράση.

Μπορούμε να χωρίσουμε αυτούς τους μη κομματικούς «πρωταγωνιστές» σε τρεις κατηγορίες. Πρώτον, τα εργατικά συνδικάτα, οι ομάδες καταναλωτών, οι επαγγελματικοί σύνδεσμοι κ.ά. μπορούν να οριστούν ως δημόσιες οργανώσεις. Είναι ενωμένες όχι από ιδεολογική άποψη, αλλά από κάποιο κοινό χαρακτηριστικό της κατάστασης των μελών τους, που τους δίνει το πλεονέκτημα να συνδυάσουν πράγματα, όπως προβλήματα εργασίας (εργατικά συνδικάτα) ή την αδυναμία του πολίτη ως ατόμου σε σχέση με τις μεγάλες επιχειρήσεις (οργανωμένες ομάδες καταναλωτών).

Σε τέτοιες οργανώσεις τα άτομα έρχονται το ένα κοντά στο άλλο όχι απλώς για να αλληλοβοηθηθούν στην εξεύρεση λύσεων στα πρακτικά προβλήματα που σχετίζονται με την καθημερινότητά τους, αλά και για να απαιτήσουν αλλαγές ή να δημοσιεύσουν ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, εξασφαλίζοντας συνήθως τη βοήθεια των εκλεγμένων πολιτικών. Αυτές οι οργανώσεις έχουν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό θεσμικό κύρος και δημόσια νομιμότητα, όπως αντανακλάται στην πρόσβασή τους σε αυτούς που καθορίζουν τις πολιτικές και τα μέσα ενημέρωσης, στη λήψη των δωρεών και την επίσημη χρηματοδότηση.

Τα μέσα ενημέρωσης

Αυτό μας φέρνει στο τρίτο στοιχείο της πολιτικής επικοινωνίας, που είναι τα μέσα ενημέρωσης. Στα δημοκρατικά πολιτικά συστήματα τα μέσα ενημέρωσης λειτουργούν και ως μεταδότες πολιτικής επικοινωνίας - η οποία παράγεται έξω από το σύστημα των μέσων ενημέρωσης - και ως πομποί πολιτικών μηνυμάτων που έχουν κατασκευαστεί από τους δημοσιογράφους. Όπως δείχνει το σχήμα 1.1., ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης και στις δυο περιπτώσεις είναι αποφασιστικός.

Πρώτον, όπως φαίνεται, οι πολιτικοί «πρωταγωνιστές» πρέπει να χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης για να στέλνουν τα μηνύματά τους στο ακροατήριο που επιθυμούν. Πολιτικά προγράμματα, πολιτικές δηλώσεις, εκλογικές διακηρύξεις, εκστρατείες ομάδων πίεσης, πράξεις τρομοκρατίας, έχουν πολιτική ύπαρξη - και δυναμική επικοινωνιακής αποτελεσματικότητας - μόνο στο βαθμό που αναφέρονται και λαμβάνονται ως μηνύματα από το κοινό των μέσων ενημέρωσης. Συνεπώς όλοι όσοι επικοινωνούν εντός της πολιτικής πρέπει να έχουν πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης με κάποιο τρόπο, είτε νομοθετικό, όπως με τους κανόνες πολιτικής ισορροπίας και αμεροληψίας που διέπουν τις κρατικές δημόσιες υπηρεσίες ειδήσεων της Βρετανίας, είτε από μια εκτίμηση του έργου των μέσων ενημέρωσης, κάτι που επαρκεί να εξασφαλίσει την παρουσίαση μετά από ένα μήνυμα.

 
< Προηγ.   Επόμ. >

ΒΙΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ – Καινοτόμες πρακτικές στο Βιοτουρισμό (Πρέσπα - Κορυτσά) / Innovative practices in Biotourism (Prespa-Korca)

ΒΙΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ – Καινοτόμες πρακτικές στο Βιοτουρισμό
(Πρέσπα - Κορυτσά)

content1.jpg

Αυτο-οργάνωση εθελοντισμού

              & δικτύωση

autorganosi.jpg

_.jpg

      www.wwac.gr w.w.a.c.1.jpg            

ioas.jpg

        www.ioas.gr

      http://www.dionet.gr/                                                                   dho.png                     
logopraxis.jpg
logoedra.jpg
logogrammixois.jpg
grapsasblogspot.jpg