profilmko.png

V.TAKTIKOS&SYNERGATES

taktikosksynergates.jpg 

koinethel1.jpg

econsultant.jpg 
komvos2.png 

diathe.jpg
 
 

kladis2.jpg 
   Παραδοσιακά & Βιολογικά
        Προϊόντα Κρήτης

__1.jpg

Αγρόκτημα Κατσαρός

un.jpg 

  Πράσινη Ανάπτυξη για Όλους

prasini2.jpg

Εθελοντές Δημοσιογράφοι

ethelontes.jpg

  Κοινότητα εθελοντών  διαδικτύου

diadiktio.jpg

         

          Μ.Κ.Ο. Ερύμανθος

erymanthosmko.jpg


 
ΚΛΑΔΗΣ ΝΙΚΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΕΡΕΥΝΕΣ - ΜΕΛΕΤΕΣ
ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
3ΗΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 69, ΑΘΗΝΑ
2108226562 - 6972448046 
PDF Εκτύπωση E-mail

ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ & ΑΥΤΟ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ

Του Κων/νου Ταγκούλη (Υπ. Επικοινωνίας Συντονιστικού Κέντρου ΜΚΟ)

«Στη φύση, μπορεί κανείς να ανακαλύψει τα πάντα: τη δημοκρατία, τη δικτατορία ή τη νεοφιλελεύθερη κοινωνία»

Δρ. Γκυγιώμ Λεκουέντρ (διευθυντής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Γαλλίας)

    Από τη διατύπωση της θεωρίας της Εξέλιξης μέσω φυσικής επιλογής1, και ακολούθως με την έκδοση της «Καταγωγής των Ειδών» (On the Origin of Species by Means of Natural Selection, 1859) του φυσιοδίφη Κάρολου Δαρβίνου (1809-1882), οι καινοφανείς για την εποχή επιστημονικές ιδέες έγιναν σύντομα αντικείμενο προβληματισμού και σε φιλοσοφικο-πολιτικό επίπεδο.

Ο Δαρβινισμός ως Ιδεολόγημα

   Ο ανθρωπολόγος Φράνσις Γκάλτον, εξάδελφος του Δαρβίνου, μετέφερε τις έννοιες αυτές στην ανθρώπινη κοινωνία, με την παραγωγή ιδεών για την προώθηση της "κληρονομικής βελτίωσης". Μπορούν το ανθρώπινο "ταλέντο" και η "ιδιοφυΐα" να διαχυθούν κοινωνικά βάσει της μηχανικής των ειδών κατά την αναζήτηση πιθανών συντρόφων; Μπορεί μια πιο ευφυής και ταλαντούχα κοινωνία, απαλλαγμένη από "ελαττώματα" και "αδυναμίες", να μας οδηγήσει στην ευτυχία;2

   Ο αντι-ουμανιστικός, ταξικός και επιστημονικά αυθαίρετος "ευγονικός ουτοπισμός" τού Γκάλτον, επιλεκτικά ορμώμενος από τις διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα του Δαρβίνου, χωρίς να γνωρίζει τη σημασία των γονιδίων στην ανθρώπινη κληρονομικότητα, κατέληγε να διαστρεβλώνει τη διαπίστωση της ύπαρξης νέων ειδών μέσω της φυσικής επιλογής.

   Παρέλειπε, επίσης, τη ρητή θέση του Κ. Δαρβίνου (όπως τη διατύπωσε στο σύγγραμμα για την ανθρώπινη εξέλιξη και τη σεξουαλική επιλογή, The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex, 1871) ότι τα κοινωνικά ένστικτα - όπως η γονική φροντίδα, ο σεβασμός, η συντροφικότητα, η συμπάθεια, η αποδοχή της κοινότητας - εμπλέκονται στη διαδικασία της φυσικής επιλογής και απαιτούν ένα κώδικα ηθικής και μία συνείδηση, η οποία ενδυναμώνει τις συλλογικές δομές που τα παράγουν.  

   Βάσει της ιδέας της εξέλιξης, ο επίσης σύγχρονος του Δαρβίνου, Βρετανός Κοινωνιολόγος Χέρμπερτ Σπένσερ, προσέλαβε την "επιβίωση των ικανότερων" σε ολόκληρες κοινωνίες και έθνη που ανταγωνίζονταν σε έναν αφιλόξενο κόσμο, ως φυσικό αποτέλεσμα. Υποστήριξε, εν προκειμένω, ότι οι δυνάμεις της φυσικής επιλογής, που αποτελούν την κινητήρια δύναμη της εξέλιξης, ισχύουν -ή θα έπρεπε να ισχύουν- και στην κοινωνία των ανθρώπων. Ο Σπένσερ κωδικοποίησε τη φιλοσοφία του με τη φράση, που έγινε σύνθημα των υποστηρικτών του νεο-φιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς: «Επιβίωση των Ισχυρότερων». 3

   Στα τέλη μάλιστα του 19ου αιώνα, πολλοί διανοητές στράφηκαν στον Δαρβίνο και τις θεωρίες του για τη Φύση, προκειμένου να δικαιολογήσουν διάφορα συστήματα κοινωνικής ιεράρχησης.4

«Κοινωνικός Δαρβινισμός» & Κοινωνιοβιολογία

  

   Ο όρος «Κοινωνικός Δαρβινισμός» χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Oscar Schmidt, ένα Γερμανό ζωολόγο του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου, σε άρθρο του που μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1879 υπό τον τίτλο «Επιστήμη και Σοσιαλισμός».5  Η χρησιμοποίηση του όρου στην αγγλική γλώσσα παρέμενε σπάνια και κατά το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν και εκδόθηκε το 1944 το βιβλίο του Αμερικανού ιστορικού Richard Hofstadter με τίτλο   "Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός στην Αμερικανική Σκέψη, 1860-1915".

   Με την εξέταση του Δαρβινισμού ως ιδεολογήματος και την επίδραση της πολιτικοποιημένης βιολογίας στις αμερικανικές αξίες, τα ερωτήματα, αυτή τη φορά, τέθηκαν ως εξής:  Είναι το αμερικανικό κοινωνικό πεδίο, ένα πεδίο μάχης για την επιβίωση των πιο ικανών και δυνατών; Είναι οι μειονεκτούσες (οικονομικά, πληθυσμιακά, πολιτιστικά, γεωγραφικά κ.α.) κοινωνίες καταδικασμένες να απορριφθούν από την αγορά; 

   Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός, ως πολιτική εφαρμογή της θεωρίας της Εξέλιξης στην κοινωνία, θεωρεί ότι οι άνθρωποι γεννιούνται άνισοι, με διαφορετικές («ανώτερες» και «κατώτερες») «έμφυτες» - γενετικές ικανότητες, και ότι η ζωή είναι ένας αμείλικτος «αγώνας για επιβίωση». Έτσι, αντιλαμβάνεται ως φυσικό, βιολογικό νόμο το ότι «οι πιο ικανοί» πλουτίζουν, κατέχουν, διευθύνουν επιχειρήσεις και κρατούν τους μοχλούς της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, και ότι οι «λιγότερο ικανοί» είναι εκτελεστικά όργανα ή φτωχοί και άνεργοι ανάξιοι επιβίωσης.

   Αποφεύγοντας τις αυταρχικές πολιτικές προεκτάσεις του Δαρβινισμού, ο Edward Wilson - εξέχων εντομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Harvard και δεδηλωμένος οικολόγος -  εισηγείται το 1975, με το βιβλίο του "Η Νέα Σύνθεση", τον όρο Κοινωνιοβιολογία. Πρόκειται για μία πρόταση βαθύτερης κατανόησης και περιγραφής του τρόπου με τον οποίο συνδέεται η βιολογική εξέλιξη με τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, και ειδικότερα «οι εξελικτικοί μηχανισμοί (γονιδιακά προγραμματισμένοι) που υποκινούν ντετερμινιστικά κοινωνικές συμπεριφορές, όπως ο αλτρουισμός, η επιθετικότητα και η διαπαιδαγώγηση».6 Τα τελευταία 25 χρόνια, η Κοινωνιοβιολογία ή συχνά αποκαλούμενη εξελικτική ψυχολογία (των R. Dawkins και S. Pinker), έχει δημιουργήσει ένα διακριτό διεπιστημονικό ερευνητικό πεδίο αξιοποιώντας θεωρητικά εργαλεία και δεδομένα από τον χώρο της βιολογίας και των κοινωνικών επιστημών.

Η Φυσική επιλογή της αυτο-οργάνωσης 7

  Είναι προφανές ότι η ιδεολογικοποίηση θεωριών των θετικών επιστημών και η προβολή των αξιωμάτων τους σε πολιτικο-φιλοσοφικό επίπεδο, ενέχει κινδύνους. Στην αρετή που εξυψώνει τον άνθρωπο και λιγότερο στο ανάστημα της γνώσης του, έγκειται η υπέρβασή τους.

  Την ίδια στιγμή, ακριβώς επειδή όψεις, μερικότητες του κοινωνικού δαρβινισμού ισχύουν - σε τοπικό, κρατικό, διεθνές επίπεδο - συγκροτούνται οργανώσεις αλληλεγγύης, εθελοντικές ομάδες, συστήνονται διεθνείς οργανισμοί, εκδηλώνονται κινήματα υπέρ της ειρήνης και της συναδέλφωσης, κατά της φτώχειας και της πείνας, υπέρ της δικαιοσύνης, της ανθρωπιάς και της κοινωνικής συνοχής.

  Μία φυσική εξελικτική αντίδραση, κατά κανόνα από  "τα κάτω", προς τον σκοπό της απελευθέρωσης και της ανάδειξης ευγενέστερων μορφών έκφρασης της ανθρώπινης (ατομικής και κοινωνικής) υπόστασης, σηματοδοτούν και νοηματοδοτούν οι βιοθεωρητικές αυτο-οργανώσεις για τις κοινωνικές επιστήμες.

  Επιμέρους χαρακτηριστικά γνωρίσματα της βιοθεωρητικής αυτο-οργάνωσης είναι τα εξής:

·         Διακριτό (ξεχωριστό & σαφές) κοινωνικό μήνυμα .

·         Ορισμένη χρονική διάρκεια (έναρξη, κορύφωση, ολοκλήρωση).

·         Οριζόντια αντι-ιεραρχική δομή επικοινωνίας.

·         Αποκέντρωση ή αναδιανομή εξουσίας.

·         Ιδεολογική εξάρτηση των νεο-θεσμικών σχημάτων (εφόσον προκύψουν) με το θεωρητικό υπόβαθρο της αυτο-οργάνωσης.

  Χαρακτηριστικό παράδειγμα από τον θρησκευτικό χώρο, ο Ιησούς και οι δώδεκα μαθητές. Ριζοσπαστικό μήνυμα βιοθεωρίας, ορισμένης διάρκειας διδασκαλεία (έναρξη, κορύφωση, ολοκλήρωση), οριζόντια δομή επικοινωνίας, αμφισβήτηση εξουσιαστικών σχημάτων και εισαγωγή νεοθεσμικών στοιχείων / υπο-αυτοργανώσεων (Εκκλησία, μοναχισμός, θρησκευτικές ΜΚΟ κλπ) ιδεολογικά εξαρτημένων από το θεωρητικό υπόβαθρο της αυτο-οργάνωσης.

 Έτερο παράδειγμα βιοθεωρητικής αυτο-οργάνωσης, χωρίς ν' ακολουθείται υποχρεωτικά από νεοθεσμικά σχήματα, οι αντιστασιακές ομάδες. Από τον χώρο δε του πολιτισμού, οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αρχαιότητας.

  Τα κινήματα που προηγούνται των νεοθεσμικών σχημάτων (λ.χ. αντι-ρατσιστικά κινήματα, περιβαλλοντικά, φεμινιστικά, αντι-πολεμικά, εθνικοαπελευθερωτικά, δημοκρατικά, αντι-καπιταλιστικά, φοιτητικά, εργατικά, φιλοσοφικά, θρησκευτικά κ.α.) στοιχειοριοθετούν την έννοια της βιοθεωρητικής αυτο-οργάνωσης. Εκεί, στην καθολικότητα του ανθρωπιστικού σκοπού και στις φάσεις της εξελικτικής της αυτο-οργάνωσης, συνίσταται και η διαφοροποίηση από την κάθε ελιτίστικη συνάσπιση (άτυπη ή θεσμική) που προωθεί τα συμφέροντα και τους στόχους της αυτής λίγκας (λ.χ. Ιερά Εξέταση, Λέσχη Bilderberg).

  Άλλοι τύποι αυτο-οργανώσεων, οι οποίοι συντελούν στη διάχυση ή αναδιανομή της εξουσίας και της γνώσης, είναι οι κάτωθι:

·         Εμπορική αυτο-οργάνωση (επιχειρήσεις, εργαστήρια, ηλεκτρονικά / διαδικτυακά μαγαζιά κ.α.).

·         Ιδεολογικο-εμπορική αυτο-οργάνωση (θέατρα και θεατρικές σχολές, κινηματογραφικές επιχειρήσεις και φεστιβάλ, ωδεία και φεστιβάλ τραγουδιού, αθλητικές ακαδημίες, φροντιστήρια, ιδιωτικά σχολεία, ενημερωτικά blogs & sites με διαφημίσεις κ.α.).

·         Μη εμπορική θεματική αυτο-οργάνωση (Ελληνικός Ορειβατικός Σύνδεσμος, Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας, Άτυπη Λέσχη Νέων Λογοτεχνών, Φωτογραφική Λέσχη Λάρισας κ.α. ).

  Οι (βιοθεωρητικές) αυτο-οργανώσεις, ως φυσική επιλογή και αντίδραση των ενεργών μελών της κοινωνίας στις υπάρχουσες ανάγκες και προκλήσεις, εξελίσσουν τον πολιτισμό, εισηγούμενες ένα νέο δρων υποκείμενο που καλείται να βαδίσει στα χνάρια της συλλογικής ευφυΐας και της ανθρώπινης αρετής.  

  Τα διάδοχα κοινωνικά σχήματα - παράλληλα ή συνδυαστικά ή σε ανταγωνισμό με τα υπάρχοντα, σε διεθνές και εγχώριο επίπεδο - αναλαμβάνουν τη «σκυτάλη» του ενσαρκωμένου κοινωνικού μηνύματος, της ιδεολογικής συνοχής και αξιακής συνέχειας, της δια-πολιτισμικής προσαρμογής, της διαπροσωπικής επιβίωσης. Άλλοτε επιτυχώς και άλλοτε ανεπιτυχώς...

 

1. Το 1858, ο Κάρλος Δαρβίνος, αναγκάστηκε να δημοσιοποιήσει πρόωρα τη θεωρία του όταν έμαθε ότι ο Alfred Russel Wallace, ο οποίος πραγματοποιούσε επίσης εκείνη την περίοδο ανεξάρτητη έρευνα, είχε αναπτύξει μια παρόμοια θεωρία. Η Φυσική επιλογή είναι η διαδικασία εξέλιξης των ειδών μέσω της οποίας οι οργανισμοί που είναι καλύτερα προσαρμοσμένοι στο περιβάλλον αφήνουν περισσότερους απογόνους από εκείνους που είναι λιγότερο προσαρμοσμένοι.

Η θεωρία της Φυσικής επιλογής δεν απέδειξε απλώς την ύπαρξη της εξέλιξης, αλλά υπέδειξε και ένα πειστικό μηχανισμό για το πώς έχει συμβεί η διαδικασία της εξέλιξης. Στηρίζεται στην παρατήρηση πως ορισμένες διαφορές μεταξύ των ατόμων σε έναν πληθυσμό είναι κληρονομήσιμες. Αν λοιπόν ένα κληρονομήσιμο γνώρισμα προσφέρει προσαρμοστικό πλεονέκτημα στο φορέα του, αυτός (είτε γιατί επιβιώνει περισσότερο, είτε γιατί επιλέγεται περισσότερο από τα άτομα του άλλου φύλου, σε σύγκριση με όσους δεν το φέρουν) αφήνει περισσότερους απογόνους με αποτέλεσμα να το μεταβιβάζει με αυξημένη συχνότητα στα άτομα της επόμενης γενιάς.

Με τον τρόπο αυτό συσσωρεύονται από γενιά σε γενιά τα ευνοϊκά για την επιβίωση γνωρίσματα, κάτι που μπορεί να οδηγήσει βαθμιαία στη δημιουργία ενός νέου είδους. Με τη διαδικασία αυτή, που είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη, έχει επιτευχθεί η εξέλιξη των σύνθετων οργανισμών από απλούστερους.

Βλ. σχετικά τον ιστότοπο της ελεύθερης εγκυκλοπαίδειας "Βικιπαίδεια": http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE

2. Ο ίδιος Δαρβίνος δεν πίστευε ότι η επιστημονική του θεωρία είναι και μία θεωρία διακυβέρνησης της κοινωνίας. Τουναντίον, ο Γκάλτον, θεώρησε ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός, προστατεύοντας τους αδυνάτους, έρχεται σε αντίθεση με τη φυσική επιλογή και εμποδίζει το ανθρώπινο είδος να εξελιχθεί με τον καλύτερο τρόπο.

Όντας πεπεισμένος ότι όχι μόνο τα εξωτερικά αλλά και τα εσωτερικά χαρακτηριστικά, όπως η εξυπνάδα, η προσωπικότητα ή τα διάφορα ταλέντα, είναι κληρονομικά, διατύπωσε για πρώτη φορά τις θεωρίες του για τη βελτίωση της φυλής στα τέλη της δεκαετίας του 1860.

Χώρισε τον πληθυσμό σε ομάδες ανάλογα με τη «γενετική» αξία της καθεμιάς, σε μια ταξινόμηση που ουσιαστικά αντιστοιχούσε στις υπάρχουσες κοινωνικές τάξεις. Πρότεινε την ενθάρρυνση των γάμων μεταξύ της «ανώτερης ομάδας», ενώ για την κατώτερη ομάδα, τους «Ανεπιθύμητους», όπως τους ονόμαζε θεωρούσε επιβεβλημένη την απαγόρευση απόκτησης απογόνων.

Μετά τον θάνατο του Δαρβίνου (1883), ο Γκάλτον ονόμασε την κοινωνική του φιλοσοφία Ευγονική. Τον 200 αιώνα, τα κινήματα ευγονικής έγιναν δημοφιλή σε κάποιες χώρες και συσχετίστηκαν με ρατσιστικά προγράμματα ελέγχου αναπαραγωγής (λ.χ. νόμοι υποχρεωτικής στείρωσης), ενώ στιγματίστηκαν επίσης κατά την ενσωμάτωσή τους στη ρητορική της ναζιστικής Γερμανίας και την επιδίωξη μιας γενετικής "καθαρότητας".

Βλ. σχετικά τον ιστότοπο της ελεύθερης εγκυκλοπαίδειας "Βικιπαίδεια": http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%94%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82, καθώς και το άρθρο της Λ. ΦΑΦΟΥΤΗ, «Φράνσις Γκάλτον ο ρατσιστής» στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», 02/08/09 ή εναλλακτικά στο site: www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=33&artId=267654&dt=02/08/2009

3. Βλ. περισσότερα στα sites: http://library.thinkquest.org/C004367/eh4.shtml & http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%94%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82

4. Με το σημαντικό βιβλίο του «Η προέλευση του ανθρώπου», ο Κ. Δαρβίνος υποστήριξε την ύπαρξη μιας ιεραρχίας στις φυλές ως προκύψασας εξελικτικά μέσω της φυσικής επιλογής: στις κατώτερες φυλές κατατάσσει τους «άγριους» Αφρικανούς, Ινδιάνους κ.ά., και στις ανώτερες τους «πολιτισμένους» Ευρωπαίους. Το ίδιο πίστευε και για τους ανθρώπους γενικά, τους οποίους διέκρινε σε πνευματικά ανώτερους και κατώτερους.

Αυτές οι απόψεις του επηρεάστηκαν κυρίως από τον κοινωνικο-πολιτικό του περίγυρο. Όντας παντρεμένος με την εξαδέλφη του μεγαλοβιομήχανου πολυτελών κεραμικών J. Wedgewood, επηρεάστηκε από την ιεραρχική στατικότητα που ήθελε να επιβάλει η τότε αστική τάξη στη βρετανική κοινωνία προκειμένου να παγιώσει την εξουσία της. Επίσης, επηρεάστηκε και από το Δοκίμιο για την Αρχή του Πληθυσμού του Τhomas Malthus (θεωρούσε τον υπερπληθυσμό ως αιτία των ανταγωνισμών), απ' όπου δανείστηκε και την ιδέα του «αγώνα για την επιβίωση».

Βλ. σχετικά το άρθρο του Χρ. Γεωργίου (καθηγητής Βιοχημείας,                                 Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών) «Η πολιτικοποίηση της βιολογίας», εφ. ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 15/02/2009 ή εναλλακτικά την ιστοσελίδα: http://archive.enet.gr/online/online_text/c=110,dt=15.02.2009,id=22709364.

5. Schmidt, Oscar, J. Fitzgerald (μετάφραση), Μάρτιος 1879, "Επιστήμη και Σοσιαλισμός". Popular Science Monthly (New York) 14: 577-591.

6. Βλ. Edward Wilson, «Κοινωνιοβιολογία: Η Νέα Σύνθεση», εκδ. Σύναλμα, 2000, αλλά και το site: http://www.age-of-the-sage.org/scientist/wilson_sociobiology.html.

7. Η διαδικασία της αυτο-οργάνωσης χαρακτηρίζει τα συστήματα με υψηλό επίπεδο πολυπλοκότητας και συνίσταται στην ικανότητά τους, υπό μεταβαλλόμενες εξωτερικές και εσωτερικές συνθήκες, να δημιουργούν, να αναπαράγουν, να διατηρούν και / είτε να τελειοποιούν την οργάνωσή τους. Διάφοροι τύποι της εν λόγω διαδικασίας παρατηρούνται π.χ. στο κύτταρο, στους σύνθετους πληθυσμούς, στις βιογεωκοινότητες, στα οικοσυστήματα, στις ανθρώπινες κοινωνίες κ.ά. Η δημιουργία δεσμών, ο μετασχηματισμός και η αναδιάρθρωση δεσμών μεταξύ των μερών (στοιχείων) του συστήματος, ο προσανατολισμός και η σχετική ανεξαρτησία, αυτονομία από το περιβάλλον, είναι γνωρίσματα των διαδικασιών αυτοοργάνωσης, οι οποίες αποτελούν πλευρά της αυτοανάπτυξης.

Στη βιολογία, η αυτο-οργάνωση νοείται ως γνώρισμα των αυτοαναπτυσσόμενων και αυτορρυθμιζόμενων όλων, τα οποία υφίστανται και διοικούνται ως σχετικά σταθερό ενιαίο όλο με την αλληλεπίδραση, διανομή και αναδιανομή των διαθέσιμων (εξωτερικής και εσωτερικής προέλευσης) υλών, ενέργειας και πληροφορίας, ώστε να διασφαλίζουν την επικράτηση των εσωτερικών συναφειών έναντι των εξωτερικών.

Στην ανθρώπινη κοινωνία παρατηρούνται διάφορες βαθμίδες ιστορικών τύπων αυτο-οργάνωσης: από τη φυσική (οργανική, αγελαία κ.λπ.) αυτοοργάνωση σε διάφορες μορφές σταδιακού μετασχηματισμού της φυσικής αυτοοργάνωσης σε κοινωνική - πολιτισμική. Η αυτοοργάνωση αποτελεί αντικείμενο διεπιστημονικής προσέγγισης που παρέχει πληθώρα υλικού για τον επιστημολογικό και φιλοσοφικό στοχασμό.

Βλ. περισσότερα στην κάτωθι βιβλιογραφία:  

·       Guillamaud J., Κυβερνητική και διαλεκτικός υλισμός, θεμέλιο, Αθήνα, 1978.

·       Oparin Α., Η προέλευση της ζωής, Μάθηση, Αθήνα, 1956.

Στην κοινωνιολογία, η έννοια της αυτοοργάνωσης εισήχθη ως θεωρία από τον Niklas Luhmann (1984). Σύμφωνα με τον Luhmann, τα στοιχεία ενός κοινωνικού συστήματος αποτελούν αυτο-αναπαραγόμενες επικοινωνίες, δηλ. μια επικοινωνία παράγει περαιτέρω επικοινωνίες και συνεπώς ένα κοινωνικό σύστημα μπορεί να αυτο-αναπαράγεται όσο υπάρχει δυναμική επικοινωνία. Κατά τον Luhmann, οι άνθρωποι είναι αισθητήρες στο περιβάλλον ενός συστήματος. 

Η αυτο-οργάνωση σε ένα ανθρώπινο δίκτυο και ένα δίκτυο υπολογιστών μπορεί να ενδυναμώσει ένα αποκεντρωμένο, αναδιανεμητικό, αυτο-θεραπευόμενο σύστημα που διαφυλάσσει την ασφάλεια των δρώντων στο δίκτυο.      

Βλ. σχετικά: http://en.wikipedia.org/wiki/Self-organization

 
< Προηγ.   Επόμ. >

ΒΙΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ – Καινοτόμες πρακτικές στο Βιοτουρισμό (Πρέσπα - Κορυτσά) / Innovative practices in Biotourism (Prespa-Korca)

ΒΙΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ – Καινοτόμες πρακτικές στο Βιοτουρισμό
(Πρέσπα - Κορυτσά)

content1.jpg

Αυτο-οργάνωση εθελοντισμού

              & δικτύωση

autorganosi.jpg

_.jpg

      www.wwac.gr w.w.a.c.1.jpg            

ioas.jpg

        www.ioas.gr

      http://www.dionet.gr/                                                                   dho.png                     
logopraxis.jpg
logoedra.jpg
logogrammixois.jpg
grapsasblogspot.jpg