ΤΟ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ» ΩΣ ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙ
26.09.10

Στην Ηλεία

Εισήγηση Βασίλης Τακτικού 

 

ΤΟ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ»

ΩΣ ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 

 

Αγαπητοί φίλοι,

 

Είμαστε σήμερα εδώ για να δώσουμε μια συνέχεια στο συνέδριο που έγινε στην Ηλεία 25-27 Ιουνίου με θέμα «Κοινωνική Οικονομία και Πράσινη Ανάπτυξη ενμέσω κρίσης»

Να δώσουμε μια συνέχεια στην πρόταση για τις «Κοινωνικές Συμπράξεις» σε επίπεδο περιφέρειας και τοπικής αυτοδιοίκησης με την συμμετοχή των οργανώσεων της Κοινωνίας Πολιτών και των επιχειρήσεων με στόχο την ενίσχυση στην πράξη αυτής της οριζόντιας συνεργασίας προς όφελος της τοπικής κοινωνίας.

Θα αναφερθούμε με την σειρά στο πραγματιστικό φαινόμενο της κοινωνικής οικονομίας.

Στο κοινωνικό μνημόνιο ως αντιστάθμισμα την δημοσιονομική πίεση και στην κρίση.

Στην αντιμετώπιση του θεσμικού ελλείμματος που παρουσιάζει η χώρα μας στην κοινωνική οικονομία.

Στο πρόβλημα που παρουσιάζεται σχετικά με την συνεργατική κουλτούρα καιτην δια βίου μάθηση.

Στις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που παρουσιάζει το πρόγραμμα Καλλικράτης σε σχέση με την κοινωνική και πράσινη ανάπτυξη. 

Η κοινωνική οικονομία δεν είναι μια επινόηση εκ των άνω της πολιτικής.Δεν είναι ιδεολόγημα παράγωγο μιας μεγάλης ιδεολογικής θεωρίας .Την συναντάμεμπροστά μας ως προϊόν της ανάγκης, κάθε μέρα σε διάφορες μορφές, με τηνοργάνωση της αλληλεγγύης σε κοινωνική επιχειρηματικότητα. Με στόχο την διαρκήτης αποτελεσματικότητα. Την συναντάμε σε πρωτοβουλίες για κοινωφελή έργα, αγαθάκαι υπηρεσίες. Στον πολιτισμό το περιβάλλον  και την παιδεία. Τώρα, η οικονομική κρίση και η εξάπλωση τηςφτώχειας την καθιστά αναγκαία προϋπόθεση για ρεαλιστικές λύσεις.

Στην αντιμετώπιση της ανεργίας με την δημιουργία απασχόλησης, συμβάλειστην αναδιανομή του εισοδήματος.

Σε κάθε περίπτωση κινητήρια δύναμη της κοινωνικής οικονομίας αλλά καιτης πράσινης ανάπτυξης είναι οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών. Τοκοινωνικό κεφάλαιο που προκύπτει από την οριζόντια συνεργασία.

 

 

Η ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ  ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ

 

 

Μέσα από την κρίση που διανύουμε σήμερα πήραμε όλοι ένα μεγάλο μάθημαοικονομικής ιστορίας, για τα όρια του κοινωνικού κράτους, για το ρόλο τουδημοσίου. Το όνειρο όλων για μια θέση στο δημόσιο έγινε όνειρο εφιαλτικό στηνπολιτική πραγματικότητα και έφερε το τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα.

Ο διπλασιασμός των δημοσίων υπαλλήλων μέσα σε λίγα χρόνια χωρίς τηναντίστοιχη ανάπτυξη της παραγωγικότητας και αποδοτικότητας του δημοσίου τομέαέφερε την οικονομία στο χείλος του γκρεμού. Δημιούργησε νέους προνομιούχους απότην πλευρά και οικονομικά αποκλεισμένους από την άλλη, ανθρώπους με σταθεράεισοδήματα εις βάρος των φορολογούμενων και αλλους χωρίς κανένα εισόδημα.

 

Το που πήγαν τα λεφτά το γνωρίζουμε πλέον. Το μεγαλύτερο μέρος γιαμισθούς και συντάξεις του δημοσίου 70% των εσόδων.

Τώρα έρχεται η αναγκαστική προσαρμογή και η αναγκαστική αναδιανομή.Είναι το μνημόνιο και το ΔΝΤ. Η αιτία είναι το ίδιο το χρέος που δημιουργήσαμεως χωρά, η σπατάλη, ο ανορθολογισμός. Το μνημόνιο είναι αποτέλεσμα ηαναγκαστική προσαρμογή πριν την ολοκληρωτική κατάρρευση.

Για αυτό μπορούμε να μιλήσουμε και για ένα άλλο μνημόνιο, το κοινωνικόμνημόνιο ως αντιστάθμισμα του μνημονίου με το ΔΝΤ.

 

 

 

 

ΤΟ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ»

ΩΣ ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

 

 

Η κυβέρνηση έχει ανακοινωση ότι ετοιμάζει ένα νέο κοινωνικό πακέτο 3δις για τη ενίσχυση της εργασίας, των κοινωνικά αδυνατών και της κοινωνικήςεπιχειρηματικότητας.

Θεωρούμε ότι η σύνδεση του πακέτου με την επιχειρηματικότητα είναιστρατηγικής σημασίας.

 

Οι προϋποθέσεις επιτυχίας του «κοινωνικού μνημονίου» δεν εξαρτώνταιμόνον από τον κρατικό μηχανισμό αλλά και από την συμμετοχή της κοινωνίας σε έναολοκληρωμένο σχέδιο κοινωνικής και επιχειρηματικής δράσης.

Αυτή την περίοδο, σε αντίθεση με τα μεγάλα επιτεύγματα της εξωτερικήςπολιτικής και της προσέλκυσης ξένων μεγάλων επενδύσεων, η ανάπτυξη τηςκοινωνικής επιχειρηματικότητας  πουείναι και βασικός  στόχος  του «κοινωνικού μνημονίου» δενεξαρτάται μόνον από την υψηλή πολιτική ..αλλά κυρίως  από τις θεσμικές διαδικασίες που κινητοποιούνται μέσα στηνκοινωνία.

 

 

Σήμερα οι πολιτικές για την κοινωνική οικονομία κινούνται σε υποτονικό επίπεδο στην χώρα μας όχιμόνον από ευθύνη της κυβέρνησης αλλά κυρίως από έλλειμμα  ευθύνη των συλλογικών φορέων της ΤΑ.και των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών.

 

Το θεσμικό έλλειμμα που είναι και σύνδρομο της διαφθοράς και έλλειμμασυλλογικής κουλτούρας και συνεργασίας για να αντιμετωπιστεί απαιτείκινητοποίηση νέων δυνάμεων μορφωτικό κίνημα και νέες κοινωνικές συμπράξεις.

 

 

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΣΜΙΚΟΥ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΟΣ

Η Ελλάδα έχει έναπρόσθετο πρόβλημα πέραν της δημοσιονομικού ελλείμματος και αυτό είναι τοέλλειμμα της κοινωνικής οικονομίας που είναι και μια από τις γενεσιουργέςαιτίες της έκτασης που έχει λάβει σήμερα η κρίση..

Η«Κοινωνική Οικονομία»θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το  κρυφό έλλειμμα της χώρας, καθώς είναιεμφανής η υστέρηση σε σχέση με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Τα στοιχεία που έχουμενα σημειώσουμε είναι ενδεικτικά προς το μέγεθος του προβλήματος.

 

Στην  Ελλάδα με πληθυσμόμόλις στο 1% της Ευρωπαϊκής Ένωσης λαμβάνουμε  το 6% περίπου των πόρων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου.Όμως παρά αυτή την προνομιακή θέση, τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά σεσχέση με την αξιοποίηση αυτών την τελευταία εικοσαετία που λειτουργεί ο θεσμός.Σε ότι αφορά το 4ο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης έχουμε μεγάλη καθυστέρηση απορρόφησης πόρων όπως διαπιστώνει η Ε.Ε.στην εκτέλεση του ΕΣΠΑ.

 

Ενδεικτικό είναι ότι το Μάιο του 2010 οι κοινοτικοί εκπρόσωποι που επισκέφθηκαν τη χώραμας περιέγραψαν με τα πλέον μελανάχρώματα  την πορεία εκτέλεσης τουΕθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ), η απορροφητικότητα του οποίουυπολείπεται του μέσου κοινοτικού όρου.

 

 

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ∆ΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ

 

 

Το δίκτυο ‘Σύμπραξη’Μ.Κ.Ο σχετικά με την δια βίου μάθηση έχειδιατυπώσει δυο βασικά προβλήματα.

Πρώτον την έμμεση  ταύτιση της «δια βίου μάθησης» με τηντυπική σχολική εκπαίδευση που την καθιστά εξάρτημα της και προέκταση τηςακυρώνοντας την ξεχωριστή σημασία της.

Και δεύτερον, την απορρόφησητων προβλεπόμενων   πόρων τηςδια βίου μάθησης που προέρχονται από τη ΕΕ.. και προορίζονται για την άτυπηεκπαίδευση στο χώρο της εργασίας και της κοινωνικής δράσης και συμμετοχήςαπό  γραφειοκρατικούς καισυντεχνίες με αποτέλεσμα οι πόροι αυτοί να  καταλήγουν ως επιμίσθιο προνομιούχων. Ταυτόχρονα εμποδίζονταινα διανεμηθούν  προς τα κάτω, στιςοργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, ώστε να μεταφέρουν γνώση σε ευρύτερακοινωνικά στρώματα και τον αδύναμο πολίτη..

Έτσι, μεδιάφορα γραφειοκρατικά τεχνάσματα αποκλείεται το σύνολο των οργανώσεων τηςκοινωνίας πολιτών,  εκτός απόελάχιστες ΜΚΟ, οι οποίες έχουν πιστοποιηθεί ή πρόκειται να πιστοποιηθούν μεκριτήρια που απαιτούν μεγάλες εγκαταστάσεις, σχολικές αίθουσες καιεπιχειρηματικές επενδύσεις που ασφαλώς ξεφεύγουν από το συνήθη ρόλο των ΜΚΟαλλά και από την ουσία της βιωματικής μάθησης που είναι το ζητούμενο .

Φυσικά δεν πρόκειται γιαμια καινούργια εξέλιξη. Δεκαπέντε χρόνια ισχύει αυτό το καθεστώς στην Ελλάδα σεότι αφορά το  επιχειρησιακόπρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας και τη διαχείριση των πόρων του ΕυρωπαϊκούΚοινωνικού Ταμείου.

Αυτό το καθεστώς όμως δεσυνάδει με τις κοινοτικές οδηγίες και τον όρο του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείουότι ένα 5% των πόρων πρέπει να απορροφάται  στις οργανώσεις της κοινωνίας τωνπολιτών.

 

Το καινούργιοστοιχείο  αυτής τηςσυνεχιζόμενης  αυθαίρετηςδιαδικασίας ότι ο αποκλεισμός των ΜΚΟ και άλλων κοινοτικών φορέων είναι ότιαυτό πλέον περνάει και μέσω του νομοσχεδίου της δια βίου μάθησης. Μέχρι τώραγινόταν με διάφορα προσχήματα πιστοποιήσεων μέσω του ΕπιχειρησιακούΠρογράμματος  τουΥπουργείου(ΕΠΕΑΕΚ).

 

Η ένστασή μας προς τονομοσχέδιο δεν αφορά την αντιπαράθεση προς τις τυπικές μορφές της εκπαίδευσηςπου γίνεται από το κράτος και τους ιδιώτες. Ούτε οι ΜΚΟ διεκδικούν πόρους πουδικαιωματικά ανήκουν στην τυπική εκπαίδευση, τα ΚΕΚ, ΙΕΚ κ.λ.π.

 

Η ένστασή μας είναι ότιεκμηδενίζονται δικαιώματα και δυνατότητες των συλλογικών οργανώσεων ναδιαδραματίσουν το ρόλο τους και ειδικότερα  προς τους κοινωνικά αδύναμους και προς στις μειονεκτικές καιορεινές περιοχές.

Οι οργανώσεις τηςκοινωνίας των πολιτών διεκδικούν ακριβώς εκείνο το κομμάτι των πόρων που τουςαναλογεί όχι από το ελληνικό κράτος, αλλά για εκείνο που προβλέπεται από τηνΕυρωπαϊκή Ένωση, από τη συνθήκη της Λισσαβόνας και από το Ευρωπαϊκό ΚοινωνικόΤαμείο προς τις ΜΚΟ. Εδώ υπάρχει μια συστηματική στρέβλωση από την κρατικήγραφειοκρατία για το νόημα της δια βίου μάθησης που πρέπει να αντιμετωπιστεί.

 

Πχ. μια επιτυχημένηπεριβαλλοντική οργάνωση όπως επίσης στο χώρο της υγείας και ανθρωπιστικής βοήθειας  με κοινωνική απήχηση και αναγνωσιμότητα στο έργο της δενχρειάζεται να κατέχει και σχολικές αίθουσες, όπως απαιτούν οι πιστοποιήσεις τουΥπουργείου Παιδείας- μπορεί να χρησιμοποιήσει άλλους δημόσιους ή ιδιωτικούςχώρους για να κάνει περιβαλλοντική εκπαίδευση στο αντικείμενο που κατέχεικαλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, που έχει επιδοθεί στη βιομηχανία σεμιναρίων και εικονικών σε μεγάλο βαθμόπαρακολουθήσεων μόνο και μόνον για τις επιδοτήσεις.

 

Το πρόβλημα με άλλαλόγια είναι ότι εδώ συντηρείται μια βιομηχανία των «κλειστών επαγγελμάτων» που υφίσταται από χρόνια στη’’δια βίου μάθηση’’ εμποδίζοντας την διασπορά που εξασφαλίζει μεγαλύτεροκοινωνικό έλεγχο μέσα από τις ανοικτές διαδικασίες υγιούς κοινωνικούανταγωνισμού και συμμετοχικής Δημοκρατίας

Η Ελληνική κοινωνίασήμερα έχει ανάγκη τον συνδυασμό της εθελοντικής προσφοράς και του κοινωνικούκεφαλαίου με την αντικειμενικά δημιουργική χρήση των κοινοτικών πόρων και όχιαυτοί  οι πόροι να καταλήγουν μέσααπό διάφορες  παρεκκλίσεις καιθολές διαδρομές στη «μαύρη τρύπα» του κράτους και τις κλειστές συντεχνίες.

 

Δεν μπορούμε, επομένως,να έχουμε νέο αναπτυξιακό μοντέλο κοινωνικής επιχειρηματικότητας, ακυρώνονταςτη δυναμική της εξωσχολικής δια βίου μάθησης και εμπειρίας, καθιστώντας τηνγραφειοκρατική και υποτάσσοντάς την στην υπερρυθμιστικότητα του κράτους.

 

Για να αντιμετωπιστείαυτή η στρέβλωση προτείνουμε:

Καθιέρωση τηςουσιαστικής διαβούλευσης για θέματα κοινωνικής οικονομίας και πράσινηςανάπτυξης, με βάση την γνήσια εκπροσώπηση των οργανώσεων της Κοινωνίας Πολιτώνκαι των κοινωνικών φορέων που εμπλέκονται στην κοινωνική οικονομία με τις αρχέςτης συμμετοχικής δημοκρατίας.

Άμεση σύνδεση της “Δια Βίου Μάθησης” με την κοινωνικής επιμόρφωση, τηνεπιχειρηματικότητα, την καινοτομία με την ενδοεπιχειρησιακή κατάρτιση με στόχομετρήσιμα αποτελέσματα στην αντιμετώπιση ανεργίας, αλλά και την ενίσχυση ενόςμορφωτικού κινήματος.

 

 

 

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΗΣΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

 

 

Το σχέδιο “Καλλικράτης”είναι μεγάλη ευκαιρία να συνδεθεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση με ένα νέο αναπτυξιακόμοντέλο το οποίο να βασίζεται στην ανάπτυξη της κοινωνικής και πράσινηςοικονομίας.

 

Η Τοπική Αυτοδιοίκησηέχει το συγκριτικό πλεονέκτημα να βρίσκεται πιο κοντά στο πολίτη σε σχέση με τοκράτος και με αυτήν της έννοια να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις κοινωνικήςεπιχειρηματικότητας σε τοπικό επίπεδο σε αναδυόμενους τομείς της πράσινης καικοινωνικής επιχειρηματικότητας.

 

Έχει το πλεονέκτημα νασυνθέσει το τοπικό κοινωνικό κεφάλαιο οριζόντιας συνεργασίας με τις οργανώσειςτης κοινωνίας πολιτών.

 

Παράλληλα γίνεται μιασημαντική τομή στην διοίκηση για να συνδεθούν οι στόχοι της ΚοινωνικήςΟικονομίας που προωθούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση περισσότερο με τις τοπικέςκοινωνίες και να υπερπηδηθούν γραφειοκρατικά εμπόδια, της κακοδιαχείρισης πουισχύει σε μεγάλο βαθμό σήμερα στην διαχείριση κοινοτικών προγραμμάτων.

 

Το σχέδιο “Καλλικράτης”μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό τον βασικό στόχο καθώς από την μια μεριάπεριορίζει τον κατακερματισμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και από την άλλη είναισε θέση να συμβάλει ουσιαστικά στην αποκέντρωση της κρατικής γραφειοκρατίας, μετην συγκρότηση νέων Δήμων με διαχειριστική επάρκεια αναπτυξιακούπροσανατολισμού.

 

Θα πρέπει να δούμε ότιτο επίμαχο σημείο της κριτικής που δέχεται το σχέδιο “Καλλικράτης” είναι ότιδεν υπάρχουν πρόσθετοι πόροι σε αντίθεση με το πρόγραμμα “Καποδίστριας” καιαυτός είναι ο λόγος αντιδράσεων. Πρόκειται όμως για δύο ξεχωριστές φάσεις τηςΔιοικητικής Μεταρρύθμισης, με διαφορετικούς ποιοτικούς στόχους.

 

Εδώ όμως χρειάζεταικαινοτομική προσέγγισης για να διεκδικήσουν πόρους σε αυτό το πεδίο μέσα από«συμπράξεις» για την κοινωνική οικονομία και το περιβάλλον. Οι οποίες μπορούννα εξασφαλίσουν και το απαραίτητο κοινωνικό κεφάλαιο και την συμμετοχή τωνπολιτών.

 

 

Συμπράξεις για το αστικό και οικιστικό περιβάλλον

Συμπράξεις για την προστασία δασών και οικοσυστημάτων

Συμπράξεις για την τοπική απασχόληση και την αντιμετώπιση τουκοινωνικού αποκλεισμού

Συμπράξεις για την κοινωνική φροντίδα ηλικιωμένων και κοινωνικάαδύναμων ομάδων πληθυσμού

Συμπράξεις οποίες προβλέπονται και από ειδικά πιλοτικά ΕυρωπαϊκάΠρογράμματα τα οποία όμως δεν εξελίσσονται στην χώρα μας σε πολιτικές για τουςΔήμους.

 

 

Στρατηγικός Στόχος είναι με βασικό άξονα τηνΤ.Α. και μέσω της ΚΕΔΚΕ να περάσει πανελλαδικά το περιβάλλον και ο εθελοντισμόςως πολιτική πρακτική με συντεταγμένη την οριζόντια συνεργασία με τις Ο.Κ.Π.

Παράλληλα, να αντιμετωπιστεί οκατακερματισμός και αποσπασματικές ενέργειες που γίνονται από διάφορα Υπουργείακαι την Τοπική Αυτοδιοίκησης για θέματα που χρήζουν κοινής αντιμετώπισης.

 

Ο  στόχος του σχεδίου είναι να προωθήσειτην οριζόντια συνεργασία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των Οργανώσεων τηςΚοινωνίας Πολιτών με συμμετοχικές διαδικασίες για την «πράσινη ανάπτυξη για όλους» και ειδικότερα για τις μη προνομιούχεςκοινωνικές ομάδες και συνοικίες, σε δράσεις για το περιβάλλον και την κοινωνικήοικονομία. Ειδικότερα τοπροτεινόμενο έργο επιδιώκει με τις δράσεις:

·       Ναπροσφέρει την δυνατότητα και την διάδοση τεχνογνωσίας σε εθελοντικές ομάδεςκαθώς και την συμμετοχή τους σε πρωτοβουλίες για να εκφραστούν και νασυμμετέχουν μέσα από ένα συντονισμένο σχέδιο οριζόντιας συνεργασίας δημιουργικάστο Δήμο τους και στην συνοικία τους για το αστικό περιβάλλον.

·       Νασυνδυάσειτην πράσινη ανάπτυξη με την κοινωνική οικονομία.

·       Τηνμοντελοποίηση καλών πρακτικών για το περιβάλλον και την δημιουργία εγχειριδίουγια αυτό το σκοπό.

·       Νασυνδιαμορφώσουν γεγονότα μέσα από συμμετοχικές διαδικασίες και διαβουλεύσειςκαι επιδείξεις καλών πρακτικών με παραδοτέα τις εκθέσεις περιβάλλοντος καιπράσινης ανάπτυξης.

Την δημιουργία κέντρουπεριβαλλοντικής πληροφόρησης και πράσινης επιχειρηματικότητας

 

 

Βασικές προϋποθέσεις για την υλοποίηση του Επιχειρησιακού Σχεδίου είναι:

 

-Τα μνημόνια συνεργασίας που έχει αναπτύξει η Σύμπραξη Μ.Κ.Ο. να υπογραφούν απότην ΚΕΔΚΕ, το υπουργείο Περιβάλλοντος, υπουργείο Υγείας, γενική γραμματεία ΝέαςΓενιάς, υπουργείο Παιδείας, υπουργείο Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης καιυπουργείο Πολιτισμού όπως έχει γίνει ήδη στην πράξη από 27 Δήμους σήμερα.

 

-Τα παραδοτέα του Επιχειρησιακού Σχεδίου θα πρέπει να ανταποκρίνονται στις καλέςπρακτικές που ακολουθούνται από το κράτος, την αγορά και την Ευρωπαϊκή Ένωση(π.χ. καλές πρακτικές της διαχείρισης των εθελοντών, καλές πρακτικές για τιςπράσινες πόλεις).

 

 

Προώθηση καλών πρακτικών

 

  Στόχος της δράσης είναι να ετοιμαστούνσχετικά εγχειρίδια  για τις καλέςπρακτικές της οργάνωσης των Μ.Κ.Ο. και της δικτύωσης με την Τ.Α και άλλεςΜ.Κ.Ο.

 

Θαπρέπει να εκπονηθούν εγχειρίδια για την θεσμική συνεργασία Μ.Κ.Ο. και Τ.Α. (γ)εγχειρίδιο για την αυτοδιαχείριση ιστοσελίδων και (δ) εγχειρίδιο για τηνεκπόνηση σχεδίων δράσης και διαχείρισης έργων, (ε) εγχειρίδιο για τηναυτοοργάνωση Μ.Κ.Ο.

 

Ταπροσδοκώμενα αποτελέσματα θα είναι οι Μ.Κ.Ο. να αποκτήσουν βασικές γνώσεις γύρωαπό την οργάνωση της επικοινωνιακής τους στρατηγικής, προβολής καιαυτοργάνωσης, καθώς και στις καλές πρακτικές για την κοινωνική σύμπραξη τωνΜ.Κ.Ο. και ενεργών πολιτών για την συμμετοχική δημοκρατία στη Τ.Α. με σημείοαναφοράς τον εθελοντισμό και το περιβάλλον. Επίσης προσδοκάτε οι Μ.Κ.Ο. νααναπτύξουν συνέργειες / δικτύωση με άλλες Μ.Κ.Ο. και την Τ.Α. στη διεύρυνση τηςεπικοινωνιακής τους εμβέλειας και στην αποτελεσματικότερη άσκηση επιρροής στοθεματικό τους πεδίο.

 

 

Τα προσδοκώμενα αποτελέσματα θα είναι η διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου συνεργασίας των εμπλεκόμενων οργανισμών καιδικτύων για την θεσμική ανάπτυξη του χώρου της κοινωνικής οικονομίας και τηςπράσινης ανάπτυξης .

Ο συντονισμός και προγραμματικήσυμφωνία για να αξιοποιηθούν με εποικοδομητικό τρόπο τα δίκτυα της κοινωνίαςτων πολιτών από τους αρμόδιους κρατικούς οργανισμούς και την ΤοπικήΑυτοδιοίκηση. Η προώθηση του μνημονίου συνεργασίας το οποίο έχει υπογραφεί ήδηαπό αρκετούς Δήμους στο επίπεδο της ΤΕΔΚΝΑ Αττικής και ΚΕΔΚΕ το οποίο θααποτελέσει οδηγό ανάπτυξης συνεργασιών.

Η ανάδειξη εφαρμοσμένων πρωτοβουλιώνοριζόντιας συνεργασίας για το περιβάλλον και τον εθελοντισμό σε πανελλήνιακλίμακα και η κάλυψη του κενού της χώρας σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση σεθέματα θεσμικής συγκρότησης και λειτουργίας του τρίτου τομέα. Τέλος η συμβολήμέσα από συγκροτημένη και γνήσια αντιπροσωπευτική διαβούλευση στηνΑυτοδιοικητική μεταρρύθμιση.

 

Σκοπιμότηταείναι η θεσμική αναγνώριση και καθιέρωση ενός χρηστικού πολύ-επίπεδουπροτύπου μοντέλου συνεργασίας μεταξύ Μ.Κ.Ο. και Τ.Α. σε τοπικό επίπεδο. Το σχέδιο προβλέπει συντονισμό όλων τωνυπουργείων και της Τοπικής Αυτοδιοικήσης που έχουν σχέση με την ανάπτυξη τουεθελοντισμού και της κοινωνικής οικονομίας

 

Τέλος το σχέδιο προβλέπει στο Συνδυασμό της πράσινης ανάπτυξη με τηνκοινωνική οικονομία ως μια γενικότερη προϋπόθεση για την βιωσιμότητα τουσχεδίου για αυτό παραπέμπουμε σε ένα άλλο σχετικό μας υπόμνημα για τηνκοινωνική οικονομία .

 

 

 

 

ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

 

 

 

Η οριζόντια συνεργασίατων κοινωνικών δικτύων με τους φορείς της Τ.Α. και στη συγκεκριμένηπερίπτωση  με τους κοινωνικά δίκτυακαι οργανώσεις περιβάλλοντος, είναι το κλειδί για να πάει μπροστά τόσο ηυπόθεση της  οικοπροστασίας , όσοκαι η πράσινη επιχειρηματικότητα που είναι η κινητήρια δύναμη για να έχουμε έναβιώσιμο αστικό περιβάλλον.

Αυτές οι δύο έννοιεςπάνε μαζί  και θα πρέπει να τιςβλέπουμε παράλληλα. Δεν μπορούμε να έχουμε την επιθυμητή προστασία τουπεριβάλλοντος, όπως για παράδειγμα, την μείωση της αστικής ατμοσφαιρικής  ρύπανσης  εάν δεν κινητοποιήσουμε οικονομικούς και ανθρώπινους πόρουςμέσω της εξοικονόμησης ενέργειας και της πράσινης ανάπτυξης. (το λεγόμενοκοινωνικό κεφάλαιο)

Και δεν μπορούμε νακινητοποιήσουμε πόρους και πολιτικές σε ικανό βαθμό εάν δεν κινητοποιηθούν τοπικέςκοινωνίες και τοπική αυτοδιοίκηση για να «καλλιεργήσουν» το έδαφος τόσο τηςζήτησης όσο και της επιχειρηματικότητας προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι πολιτικές για το αστικό περιβάλλον και την πράσινη ανάπτυξη δενγίνονται σε αυτόματο  πιλότο. Χρειάζονταιτα κοινωνικά δίκτυα και η προώθηση της συμμετοχικής δημοκρατίας στη βάση.

 

 

Παραδείγματα Κοινωνικών Επιχειρήσεων

 

Στο τομέα υγείας, παιδείας, πολιτισμού, κοινωνικής αλληλεγγύης,προστασίας του περιβάλλοντος και πράσινης ανάπτυξης, συνεταιριστικών τραπεζών.

 

 

Στο τομέα υγείας

 

·               Στο τομέα της υγείας εκτός απότα διάφορα μη κερδοσκοπικά ιδρύματα που υπάρχουν από αιώνες, έχουμε κοινωνικέςεπιχειρήσεις και συνεταιρισμούς για την φροντίδα ηλικιωμένων ομάδων με ειδικάπροβλήματα υγείας.

·               Εταιρείες παροχής υπηρεσιών για προσπελάσιμα συστήματα μεταφορών(εταιρίες ταξί και λεωφορείων)

·               Τεχνικές εταιρίες με εξειδίκευση στην κατασκευή χώρων προσπελάσιμων

·               Εταιρίες πληροφορικής παροχής εξειδικευμένων υπηρεσιών (αναπήρους,ηλικιωμένους, κτπ

 

 

Στο τομέα της παιδείας και της επιμόρφωσης

 

·               Μη κερδοσκοπικές εταιρείεςμελετών ερευνών και σπουδών για την ιστορία του τύπου ……

·               Εκδοτικές δραστηριότητες,τοπικές εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία.

·               Δια βίου μάθηση

·               Επαγγελματική κατάρτιση και αποκατάσταση

 

 

 

Στο τομέα κοινωνικής αλληλεγγύης

 

Κοινωνικά παντοπωλεία

Στο τομέα του πολιτισμού

 

Διάφορα μουσεία,βιβλιοθήκες, πολιτιστικά κέντρα, φεστιβάλ

Συμβουλευτικές εταιρείες διατήρησης πολιτιστικής κληρονομίας και για τηντοπική πολιτιστική ανάπτυξη

 

Στο τομέα του περιβάλλοντος και της πράσινης ανάπτυξης

 

·               Εταιρείες δασοπροστασίας καιανάπτυξης του πράσινου

·               Διαχείρισης οικότοπων καιοικοσυστημάτων

·               Οικοτουρισμού και υπαίθριωνδραστηριοτήτων

·               Τουριστικά καταλύματα πουδιαχειρίζονται συλλογικές οργανώσεις

·               Εταιρείες παραγωγής ήπιωνμορφών ενέργειες

·               Αγρoτικοί – οικοτεχνικοί – αγροτουριστικοίσυνεταιρισμοί

·               Λειτουργία εργαστηρίων: κεραμικής,δερματοτεχνίας, κατασκευής και παλαίωσης ξύλινων εικόνων, κατασκευήςεκκλησιαστικού και καλλιτεχνικού κεριού, κατασκευής ευχετήριων καρτων́,ανθοσύνθεσης- ανθοδετικής, θερμοκηπίου, πηλου, υφαντών, κεντημάτων,κούκλων, παραδοσιακών στολων κα

·               Εταιρείες διαχείρισης αποβλήτων και υδάτων

·               Εταιρείες βιολογικών καλλιεργειών,οικολογικών προϊόντων (μεταποίηση φαρμακευτικών, αρωματικών φυτών, κ.α)

·               Εταιρείεςμελισσοκομίας και δενδροκομίας

·               Αλιευτικές εταιρείες (μεταποίηση, τυποποίηση,παραγωγή και εκμετάλλευση αλιευτικών προϊόντων)

·               Εταιρείες που παρέχουν υπηρεσίες καιπροϊόντα εστίασης και catering

·               Εταιρείες που λειτουργούν κέντρα δημιουργικήςαπασχόλησης, φιλοξενίας

·               και ψυχαγωγίας παιδιών, ηλικιωμένων ή ΑΜΕΑ

 

Στο τομέα της συγκέντρωσης και διαχειρίσεις κεφαλαίου

 

·               Συνεταιρίστηκες ή «ηθικές» τράπεζες

·               Οικοδομικούς συνεταιρισμούς

·               Εταιρείες λαϊκής βάσης τοπικήςανάπτυξης

·               Συμβουλευτική επιχειρήσεων και υλοποίησης ευρωπαϊκών και εθνικώνπρογραμμάτων

 

 

 

Προτάσεις μας:

Η αντιμετώπιση τουθεσμικού ελλείμματος της κοινωνικής οικονομίας απαιτεί ολοκληρωμένο σχεδιασμόαντιμετώπιση του κατακερματισμού της διοίκησης και πόρων, αντιμετώπιση τηςκατασπατάλησης των πόρων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου από τηνγραφειοκρατία και τους ενδιάμεσους, χωρίς να φτάνουν στο τελικό αποδέκτη, τοναδύναμο πολίτη.

Περιμένουμε  να αντιμετωπιστεί κάποτε η τραγική.......

Γιατου λόγου το αληθές αρκεί μια έρευνα σε αυτό το πεδίο θα αποδείξει την τραγικήκατάσταση που επικρατεί, στην διαχείριση των πόρων στην δια βίου μάθηση και σταπρογράμματα κατάρτισης των ανέργων.

 

 

1. Δημιουργίαεπιμελητηρίων κοινωνικής οικονομίας με την συμμετοχή των Οργανώσεών τηςΚοινωνίας Πολιτών και των Κοινωνικών Επιχειρήσεων.

Συντονισμός τωνΥπουργείων Εργασίας, Παιδείας, Υγείας, Περιβάλλοντος και περιφερειακήςΑνάπτυξης.

 

2. Καθιέρωση της ουσιαστικής διαβούλευσης για θέματα κοινωνικής οικονομίαςκαι πράσινης ανάπτυξης, με βάση την γνήσια εκπροσώπηση των οργανώσεων τηςΚοινωνίας Πολιτών και των κοινωνικών φορέων που εμπλέκονται στην κοινωνικήοικονομία με τις αρχές της συμμετοχικής δημοκρατίας.

Η κυβέρνηση πρέπει νααπαιτήσει την γνήσια εκπροσώπηση και να μην βολεύεται με εικονικές εκπροσωπήσεις.

Του μεμονωμένου πολίτη /επισημάνουμε ότι αυτό δεν αντικαθιστά τις συλλογικότητες.

 

 

3. Άμεση σύνδεση της “Δια Βίου Μάθησης” με την κοινωνικής επιμόρφωση,την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία με την ενδοεπιχειρησιακή κατάρτιση μεστόχο μετρήσιμα αποτελέσματα στην αντιμετώπιση ανεργίας, αλλά και την ενίσχυσηενός μορφωτικού κινήματος.

 

Καμία προσπάθεια δενμπορεί να αποδώσει ουσιαστικά στην δια ...... εάν δεν υπερπηδηθούν τα“προνόμια” της γραφειοκρατίας που ροκανίζει τους πόρους από το Ευρωπαϊκό ΚοινωνικόΤαμείο για να δοθούν στον πραγματικό δικαιούχο, τον αδύναμο πολίτη.

 

Γιατί εδώ έχουμε έναφαινόμενο στο οποίο δια μέσω της δια βίου μάθησης επιδοτείται ηγραφειοκρατία  και οι ενδιάμεσοι.

 

4. Για να επιτύχει ηαλλαγή στην επιδοματική πολιτική με στόχο την δημιουργία νέων θέσεων εργασίαςπροϋπόθεση είναι η στόχευση στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών σε μετρήσιμουςστόχους.

 

Οι επιλέξιμες λοιπόνενέργειες και δαπάνες θα πρέπει αν γίνονται σε επιχειρήσεις και εργαζόμενουςπου προσφέρουν προστιθέμενη αξία στην τοπική κοινωνία, κοινωφελές έργο καιβιωματική κατάρτιση στους νέους εργαζόμενους.

 

5. Δημιουργία θεσμικών υποδομών χρηματοδότησης για την βιωσιμότητατων κοινωνικών και πράσινων επιχειρήσεων πέρα από την αρχική επιδότηση για τηνίδρυση. Εξασφάλιση της πρόσβασης τους στο τραπεζικό σύστημα, ενθάρρυνση ηθικών,πράσινων και συνεταιριστικών τραπεζών εκεί που αναδεικνύονται σχετικέςπρωτοβουλίες από την κοινωνία

 

6)Ο σχεδιασμός για την κοινωνική οικονομία εκτός των άλλων προγραμμάτωνπρέπει να προβλέπει την προκήρυξη ενός μέτρου για “πρότυπα καινοτόμα σχέδιαανάπτυξής” στην κοινωνική οικονομία, το περιβάλλον και την πράσινηεπιχειρηματικότητα.

Να προβλέπει τιςκοινωνικές συμπράξεις τοπικής αυτοδιοίκησης, οργανώσεων της κοινωνίας πολιτώνκαι επιχειρήσεων. Να προσφέρει περιθώρια συμμετοχής και δημοκρατικούπρογραμματισμού σε επίπεδο περιφέρειας και τοπικών κοινωνιών στο πλαίσιουλοποίησης του σχεδίου “Καλλικράτης”.

 

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Το δίκτυο ‘Σύμπραξη’ Μ.Κ.Ο. τα τελευταία δυο χρόνια έχει πάρει μιασειρά από σημαντικές πρωτοβουλίες για την συνεργασία των πρωτοβάθμιωνπεριβαλλοντικών οργανώσεων μεταξύ τους, με κορυφαία από αυτές τις κοινωνικέςσυμπράξεις με την τοπική αυτοδιοίκηση και το μνημόνιο συνεργασίας.

Παράλληλα , έχει υποβάλλει σχετικά υπομνήματα στο υπουργείοπεριβάλλοντος, την ΚΕΔΚΕ και ξεχωριστά σε πάνω από είκοσι Δήμους

 

Σε θέματα κοινωνικής οικονομίας πράσινης ανάπτυξης και εθελοντισμούέχει συμμετάσχει με εισηγήσεις σε ημερίδες και τοπικά συνέδρια Δήμων πουσυνδιοργανώθηκαν με το «έργο πολιτών» το κρατικό οργανισμό εθελοντισμού.Ενδεικτικά αναφέρουμε της Υπερνομαρχίας Έβρου-Ροδόπης, του Δήμου Πατρών, της Νομαρχίας Ηλείας και άλλωνμικρότερων Δήμων.

Στις 22 Σεπτεμβρίου έγινε μια ανάλογη εκδήλωση στο Δήμο ΑγίαςΠαρασκευής.

 

Για τα παραπάνω ζητήματα έχουμε κοινοποιήσει σχετικές εισηγήσεις πουείναι αναρτημένες στο διαδίκτυο.

Το δίκτυο « Σύμπραξη Μ.Κ.Ο. » έχει αναδείξει με έρευνες και μελέτες το‘θεσμικό έλλειμμα ’ της κοινωνικής οικονομίας στην χώρα μας που σχετίζεται μετον μη κερδοσκοπικό τομέα και τον εθελοντισμό και καταβάλλει προσπάθειες νακινητοποιηθούν όλες οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών αλλά να πάρει και ηπολιτεία τις ευθύνες τις.

Χαρακτηριστική είναι η παρέμβαση του δικτύου στο ζήτημα « δια βίουμάθησης » με υπόμνημά της για τον ενεργό ρόλο των οργανώσεων της κοινωνίας τωνπολιτών. Με την παρέμβαση αυτή πετύχαμε τουλάχιστον την άρση του αποκλεισμούτων μη κερδοσκοπικών οργανώσεων που υπήρχε σε σχέση με επιλέξιμους φορείς.

 

Στο χώρο της οικολογίας

 

Το Δίκτυο Σύμπραξη Μ.Κ.Ο. έχει κάνει διακριτή την παρουσία τουδιαχωρίζοντας την θέση του από μονοδιάστατο περιβαλλοντισμό και ακτιβισμό πουκυριαρχεί ως φιλοσοφία και πρακτική και αρνείται την οριζόντια συνεργασίαβαθαίνοντας έτσι το κατακερματισμό της κοινωνίας.

Εμείς πιστεύουμε στην πολυδιάστατη μαζική συμμετοχική οικολογία όλων.Δεν αποδεχόμαστε την έμμεση πολιτική ηγεμονία των lobbies  που θέλουν να εξουσιάζουν το χώρο αλλά προτάσσουμε τηνσυμμετοχική Δημοκρατία.

Διεκδικούμε  λοιπόν τηνανάπτυξη της συμμετοχικής Δημοκρατίας στο χώρο της οικολογίας ως μόνη δυνατήπροοπτική για να αντιμετωπιστούν τα μεγάλα ζητήματα της κλιματικής αλλαγής καιτης πολυπλοκότητας του αστικού περιβάλλοντος.

 

 

 

 

 

Οι εξελίξεις στο χώροτης οικολογίας τα τελευταία χρόνια

Με επίκεντρο το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής, μετά την παγκόσμιααπογοήτευση στη συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης τον Δεκέμβριο του 2009, διαπιστώσαμεότι, όχι μόνον δεν  επαληθεύτηκανοι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν στην κοινή  γνώμη από την πλευρά των κυβερνήσεων, αλλά και η ίδια η  αποτελεσματικότητα των κοινωνικώνπιέσεων. Με αυτόν τον τρόπο φάνηκε ότι δεν αρκούν οι λομπίστικες οργανώσεις καιτα δίκτυα με τους κατακερματισμένους στόχους περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Δεναρκούν οι ακτιβισμοί που καταγγέλλουν αποσπασματικά την περιβαλλοντικήυποβάθμιση, αλλά χρειάζεται μια άλλη συμμετοχική οικολογία, που δύναται νακινητοποιήσει ολόκληρη την κοινωνία.

Δεν αρκεί το υπάρχον επίπεδο οργάνωσης, για να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή και τοεκρηκτικό μείγμα υποβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος, που βρίσκεται σεσυνδυασμό με την διογκούμενη φτώχεια.

Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Η συμμετοχική οικολογία από όλους τουςενεργούς πολίτες, με πρόσταγμα την πράσινη ανάπτυξη για όλους και σε συνδυασμόμε την κοινωνική οικονομία για τη συγκρότηση κοινωνικού κεφαλαίου για τηνανάπτυξη της κοινωνικής επιχειρηματικότητας –από ένα νέο υποκείμενοεπιχειρηματικότητας που αναδεικνύεται για πρώτη φορά στην ιστορία.

Αυτό σημαίνει οριζόντιες συνεργασίες παντού.

Οριζόντιες συνεργασίες με όλα τα δίκτυα που αγωνίζονται για τοπεριβάλλον.

Οριζόντιες συνεργασίες των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών με τηνΤοπική Αυτοδιοίκηση.

Αυτή είναι η πρόκληση για εκείνες τις οικολογικές οργανώσεις που ασφαλώς δεν περιορίζονται να βλέπουν μόνο«το δέντρο»  και να χάνουν το δάσοςολόκληρο.

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

Τελευταία ανανέωση ( 26.09.10 )